پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

تن آدمی شریف است به‌روان آدمیت ...

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

در این دوره و زمانه سخت از شرایط اجتماعی و تنگناهای شدید اقتصادی که بلای جان مردم است، برخی تنگ نظری‌ها و خرده فرهنگ‌های نچسبی هم در تاروپود جامعه وجود دارد که به روح و روان آدمی آسیب می رساند.
هویت یک جامعه مستقل، مجموعه ای از کیفیت قوانین و مقررات و باورهای دینی است که حاصل آن، فرهنگ عمومی آن جامعه را تشکیل می‌دهد.
شخصیت هرانسانی را به ظاهر، سطح دانش، دارایی مالی، آگاهی به مسایل روز و ضریب نفوذ او درحکومت و میزان اعتمادی که بین مردم کسب می‌کند، تشکیل می‌دهد، درحالیکه درواقع این خلق و خوی ومنش هرانسان است که عیار محبوبیت و شهرت وی نزد مردم را تعیین می‌کند و شکی نیست که انسان‌های برجسته و محبوب تا زمانی که در قلب‌های مردم خود جای دارند، بزرگ و محترم شمرده می شوند.
درهمیشه تاریخ خیلی انسان‌های مشهوری وجود داشته اند که به علتی نامشان در تاریخ مانده است. صاحبان اختراعات صنعتی، دانشمندان برجسته پزشکی، هنرمندان عرصه‌های نظم و نثر، جنگجویان و کشورگشایان سلحشور و خلاصه اینکه ورزشکاران و مدال‌آوران بسیاری که برای کشور و ملت خود افتخارات ورزشی بزرگی کسب کرده اند، نامشان در تاریخ ثبت است و بشریت هم مدیون خدمات آنها است.
با این وجود در فرهنگ ایرانی یک معیار، یک ارزش خاص و یک عنوان برجسته روی نام برخی انسان‌ها هست که ممکن است بین بسیاری از ملت‌های دیگر معنا و مفهوم خاصی نداشته باشد.
این خصلت، این ویژگی و این اعتبار نشان (پهلوانی) برای مردان و زنان بزرگ است که در صفحات قلب هرایرانی نقش می‌بندد. بنابراین ممکن است پزشک بزرگ و مشهور، دانشمندی برجسته یا ورزشکاری افتخارآفرین باشیم، اما از نعمت نشان پهلوانی در قلوب مردم خود بی نصیب و ناکام بمانیم.
نشان پهلوانی را فقط به منش انسانی و مردانگی و افتادگی و فروتنی یک نام بزرگ می‌دهند. نشان و اعتبار پهلوانی را به آدم‌های مغرور و خود‌ بزرگ‌بین و پر سرو صداها نمی‌دهند، حتی اگرمنشأ خدمات زیاد و ریخت و پاش‌های مالی و مشارکت درعمران و آبادانی و پیش‌قدم شدن در کارهای عام المنعه و نیکوکاری‌های بیشماری در کارنامه‌ات نوشته شده باشد.
پهلوان واقعی در بین مردم خود، زمین‌خوردن و شکستن‌های فراوان را موجب سرشکستگی خود نمی داند، چون جوهر وجودش با خط درشت در قلب هر مرد و زن و کودک نوشته شده است.
در قاموس ورزش باستانی و زورخانه ای که ریشه در تاریخ ایرانی دارد، یک رسم شیرین و نانوشته وجود دارد و همین فایده است که ورزش باستانی را در تاریخ فرهنگ ایرانی زنده نگه‌داشته است. در حریم ورزش باستانی هیچ رانده شده و درمانده‌ای بیرون از در زورخانه نمی‌ماند.
در قاموس ورزش زورخانه ای، عزت و احترام واقعی متعلق به ریش سپیدان و استخوان خرد کرده‌های این راه و رسم است و نشانه آن زنگ مرشد است که به نشانه احترام برای هر پیشکسوت و انسان‌های بامرام نواخته می‌شود.
به تأسی از خون پهلوانی در رگ و ریشه مردم ایرانی است که بین هر صنف و دسته ای، برای هم پیشگان و اساتید آن صنف و دسته جایگاه و احترام خاصی وجود دارد و حریم‌ها نگه داشته می‌شود.
متأسفانه با منسوخ شدن بسیاری از ارزش‌های انسانی و ضعیف شدن روحیه پهلوانی نزد بسیاری نسل‌های امروزی، حریم همکاری و پیشکسوتی نیز معنا و مفهوم عینی ندارد و رقابت برای کسب شهرت و درآمد بیشتر، جای ارزش‌های انسانی و پهلوانی را گرفته است.
ارزش‌ها چنان دگرگون و منسوخ شده است که بین برخی از صاحبان مشاغل وقتی نام یک پیشکسوت و همکارشناخته شده به میان می آید، طرف یا چنین نامی را نشنیده می‌گیرد و یا با بی‌احترامی آشکار از کنار نام او می‌گذرد و با ژست خاصی حالی می‌ کند که نام چنین کسی را در دفتر کارمن، یا مطب من و یا در حوزه عمل و دستور من نیاور!
دوستم تعریف می‌کند، بارها شده از روی صداقت و با نظر احترام برای افرادی خاص، اسم کسانی که نه تنها درهمدان و بلکه شاید بتوان گفت در کشورمان برای مردم شناخته شده هستند، برای همکار وهم‌تخصص او به‌زیان آورده‌ام، اما طرف با وجود سابقه فعالیت زیاد در آن حوزه، بر خلاف انتظار و حیرت، وانمود می‌کند که چنین کسی را نه دیده و نه می‌شناسد.
از خودم می‌پرسم، چطوردو نفر بنا و مکانیک و رفتگر در این سو وآن سوی این شهربزرگ با اسم و رسم هم آشنا هستند، ولی در چنین کسوت و حوزه مهمی که دارای تشکل و سازمان و نظام درست و حسابی است، دوهمکار قدیمی همدیگر را نمی‌شناسند و اگر فرصت پیدا کنند، همدیگر را تحقیرهم خواهند کرد!

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس