پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

ضرورت ارائه حمایت های اجتماعی، روانی و فرهنگی به حقوق بگیران

نویسنده : کبری هنری لطیف پور

در دورهمی و گفتگوهای روزمره این روزها کارمندان بیشترازصاحبان بسیاری از مشاغل، به اوضاع و احوال اقتصادی جامعه اعتراض دارند و همه از جیب بی پول خود شکایت می‌کنند.

از اینکه دریافتی هر ماهشان هیچ تناسبی با گرانی ها ندارد و هر روز جیبشان کوچک تر می شود بسیار نگران هستند.خیلی زمان دوری نیست که بسیاری از خانواده ها خواستگاران کارمند را خیلی بیشتر ترجیح می دانند و توضیحشان وجود امنیت وتضمینی برای آینده بود حالا اما وضعیت خیلی تغییر کرده و کارمندی جذابیتی برای کسی ندارد.سبد اقتصادی کارمندان روزبه روز در حال کوچک تر شدن است و بسیاری از آنها دریافتی خود را با اقشار ضعیف تر جامعه مثل کارگران مقایسه می کنند و تفاوتی بین خود و آنها نمی بینند.وقتی حقوق یک روز کارمندان با کارگران فصلی برابر و یا حتي پایین تر شده شاید مقایسه عجیبی هم نباشد.

صحبت از حذف طبقه متوسط را زیاد می شنویم و انگار باید شاهد بیشتر و بیشتر شدن فاصله طبقاتی در جامعه باشیم.بسیاری از جامعه شناسان به دنبال بالا رفتن نرخ تورم از ایجاد شکاف طبقاتی و تبعات سنگین اجتماعی آن می گويند.

از یک طرف نرخ افزایش هر ساله حقوق هیچ تناسبی با نرخ تورم ندارد و از طرفی هم بسیاری از اقتصاددانان بیم بالاتر بردن حقوق و تورم سنگین تررا دارند.

خانواده های کوچک طبقه متوسطی که بسیاری از آنها ازداشتن حمایت های بیرون از خانواده هم بی بهره هستند و خود را در مقابل انبوه مشکلات اجتماعی ناشی از گرانی تنها می بینند.تورم در چندسال اخیر،قدرت خرید حقوق بگیران را بشدت کاهش داده به نوعی که حتی اگر سال آینده حقوق‌‌ها تا سقف ۱۰۰ درصدی هم افزایش پیدا کند،بازهم پاسخگوی گرانی‌های افسارگسیخته نیست.

اگر نرخ افزایش حقوق کارکنان دولت متناسب با نرخ تورم بالا برود صرفا قدرت خرید آنها حفظ می شود‌.این نوشتار به دنبال پاسخ به چرایی و چگونگی ایجاد شرایط اقتصادی حاکم بر جامعه و ارائه راه حل های اقتصادی نیست و مقصود بررسی جوانب اجتماعی ناشی ازآن می باشد.

بدون شک تورم و فشارهای مالی در این شرایط تبعات اجتماعی زیادی را متوجه جامعه و قشر کارمندان خواهد کرد.افزایش تورم فقط به محیط اقتصادی محدود نمی‌شود. بسیاری از ناهنجاری‌های اجتماعی معلول این پدیده هستند.

از طرفی ردپای این شرایط را در تخریب سرمایه اجتماعی، تخریب روابط خانوادگی و فردی وکاهش بده بستان های عاطفی در بسیاری از خانواده های هسته ای می بینیم.ازطرف دیگر حقوق بگیری زیر فشار بار مالی روز به روز سنگین تر، شده را می بینیم که ناچار است به مشاغل اضافی دیگر هم فکر کند.

خیلی از کارمندان از مرخصی های طولانی مدت بدون حقوق استفاده می کنند به این امید که بتوانند درآمد بیشتری داشته باشند و جبران کسری های هر روزه شان باشد.بسیاری از کارمندان هیچ انگیزه ای برای کار مفید و رشد و پیشرفت فردی خود ندارند و این شرایط شاید به راحتی بستر فسادهای اداری را برای آنها فراهم کند.

آیا این شرایط جز این است که کیفیت کاری کارمندان پایین می آید‌.همانطور که هم عقیده با بسیاری از اقتصاددانان و جامعه شناسان اشاره شد افزایش حقوق کارمندان متناسب با نرخ تورم نمیتواند راه حل مناسبی باشد و فقط تورم سنگین تری را به جامعه تحمیل می کند.

به نظرحمایت های اجتماعی، فرهنگی و روانی می تواند تا حد زیادی به قشر کارمند جامعه و خانواده هایشان در تحمل فشارهای ناشی از تورم کمک می کند.

ارائه ی بسته های آموزشی و روانی به خانواده ها بسیاری از آن ها را در این مورد بی نیاز خواهد کرد.همچنین فراهم کردن بستر حضور در برنامه های فرهنگی و هنری در شهرهای مختلف کمک بزرگی به تامین نیازهای فکری و ذهنی افراد به عنوان نیازی اساسی خواهد کرد.

بالا بردن سطح حمایت های سلامت و بهداشت جامعه کمک بزرگی به کاهش هزینه خانوار خواهد کرد.

شاید به نظر ‌کمک در این موارد چندان ضرورتی نداشته باشد اما وقتی به بسیاری از ناهنجاری های اجتماعی و روانی دقت کنیم، می بینیم ریشه بسیاری از آن ها نبود فرصت و فراغت برای آرامش ذهن و روح و از طرفی عدم امکان استفاده از موقعیت های کمک کننده به ترقی و پیشرفت فردی است.

با ارائه این خدمات اعضای خانواده زمان با کیفیت بیشتری را در کنار هم خواهند داشت و همه این ها یعنی سلامت بیشتر خانواده و جامعه و نهایتا کاهش هزینه های جامعه در آینده
بر این آساس باید از ضرورت بلاشک ارائه خدمات و حمایت های اجتماعی، فرهنگی و روانی به قشر کارمند جامعه گفت.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس