پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

کاسبی حلال به هر قیمتی خوب نیست، حتی اگر کودک کار سیگار فروش باشی!

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

یکی از معضلات چالش‌برانگیز جامعه امروز ما، بیکاری است که هر معضل اجتماعی نیز به بیکاری نسبت داده می‌شود. حال در بحبوحه تمام بیکاری‌ها، نوع اشتغال و روش‌هایی که افراد برای فرار از بیکاری و کسب درآمد برای خود انتخاب می‌کنند نیز، موضوعی است قابل تامل، چراکه در قاموس و فرهنگ ایرانی هر شغلی را برای هر کس زیبنده نمی‌دانند. در همین حال شرایط زندگی با توجه به وضعیت قیمت‌ها و گرانی معاش و اسباب آسایش مردم، آنچنان سخت و دور از دسترس شده است که مردم نیازمند را وادار می‌سازد تا با تن دادن به هرکسب و کار که به ظن خود منع قانونی و معارض نداشته باشد، کسب درآمد کنند و چرخ زندگی خویش را بچرخانند.

یکی دیگر از نکات قابل تأمل در چرخه کسب و کارهای امروزی، ریختن قبح کارهای به ظاهر نامتعارف برای خانم‌هاست که این مسئله به خودی خود نیازمند نظریات علمی و جامعه شناختی است و به عهده سازمان‌های مسئول است تا در این مورد به نشست‌ها و مطالعات آسیب‌شناسی بپردازند. شاید اگر روزی شرایط اشتغال در جامعه برای تمام قشر‌ها بهبود یابد و زمینه کار مناسب برای جامعه زنان و مردان به نحوی فراهم گردد تا هر کس به تناسب تحصیلات و دانش فنی و هنری و همچنین جنسیت خود به شغل مناسب و درخور دست یابد، همه چی سرجای خود قرار گیرد و هر کس راه صلاح و عاقبت خوش برای خود در پیش گیرد. اما در این میان، پدیده رو به گسترشی به نام کودکان کار نیز جامعه ما را به چالش کشیده است که به نظر می‌آید، چاره‌ای هم برای آن نیست، به این دلیل که یک روی سکه معضل کودکان کار به باور‌ها و میل باطنی خیلی از خانواده‌هایی بستگی دارد که ترجیح می‌دهند بخصوص فرزندان ذکور خویش را به اصطلاح روی پای خود به‌بار آورند و بزرگ کنند. در واقع بسیاری کودکان کار قربانیان خود خواسته باور‌های غلط فرهنگی هستند که می‌پندارد، پسر باید از وقتی که خود را می‌شناسد روی پای خودش بایستد و مرد!

بار بیاید و نان‌آور خانواده باشد. در این باره بسیار شنیده و می‌شنویم، وقتی از یک استاد کار و صاحبان حرفه‌های صنایع دستی، سئوال می‌شود، چند وقت است و از چند سالگی به این کار اشتغال داری، با افتخار و غرور پاسخ می‌دهد، از بچگی روی این کار بوده‌ام!. حال اینکه بسیاری دخترکان بیگناه نیز در خیل کودکان کار قرار گرفته‌اند، شاید ناشی از معضل دیگری باشد و ارتباط چندانی با نگرش فرهنگی نسبت به لزوم تربیت مردانه پسران نداشته باشد.‌ اما نگارنده اخیرا با صحنه ای از کودکان کار روبه‌رو شدم که بنظرم بسیار نامتعارف و سئوال برانگیز می‌نماید و این صحنه می‌تواند پیش درآمد یک ناهنجاری و تربیت مجرمانه برای جامعه فردا باشد.

در بین خیل مردان و زنانی و کودکانی که همه روزه به وقت شامگاهان ‌بساط دست فروشی خود را در شهر همدان و در پیاده راه بوعلی برپا می‌کنند، همه نوع اجناس از سیر تا پیاز قابل رویت و خرید و فروش می‌باشد، اما در برخی موارد، اینکه چه افرادی چه نوع کالایی را در چنین بازار مکاره عرضه می‌کنند، تماشایی و بعضاً سوال برانگیز است. کودکان خرد سالی را می‌توان در غوغای بساط گسترانی‌های پیاده راه بوعلی مشاهده کرد که سیگار فروشی می‌کنند و سئوال اینجا ست که وقتی قانون (فعلاً گویا در کشورمان این مورد قانونی نشده است)، عرف و اخلاق سیگار فروشی توسط مغازه‌داران و عاملان فروش دخانیات را به کودکان و افراد کمتر از ۱۸ سال، ممنوع کرده و نکوهش می‌کند، چگونه است که کودکان ۷ یا ۸ ساله اجازه و حق سیگار فروشی دارند .

در بساط این کودکان، انواع و اقسام سیگارهای قاچاق خارجی وجود دارد و جالب است وقتی از کیفیت این گونه سیگارهای ناشناخته خارجی از کودکان سئوال می‌شود، سیر تا پیاز اطلاعات لازم را کف دستت می‌گذارند .

البته ممکن هم هست اطلاعات این کودکان خردسال در باره انواع سیگارت‌های خارجی، خالی بندی و برای بازار گرمی باشد، اما این احتمال و این خطر بالقوه هم وجود دارد که اولین قربانیان اطلاعات راست و دروغ اما وسوسه‌انگیز اینگونه کودکان در باره کالای دخانیه خارجی،دیر یا زود خود این کودکان باشند و وسوسه شوند تا دور از چشم بسته والدین خود، طعم و کیفیت کالای فروشیدنی خود را بیازمایند و قدم اول در جاده تباهی را بردارند. والسلام.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس