پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

اجاره بهای گزاف مسکن ریشه تمام کجراهه های اجتماعی است

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

امروزه هفت خوان رسیدن به یک سرپناه مناسب برای خرید یا اجاره مسکن، مانع اصلی تشکیل و یا ادامه بسیاری از زندگی جوان‌های آینده ساز جامعه است ، در حالیکه خود جامعه ایرانی از همان ابتدا با رویکرد های غلط اقتصادی، از نحوه مالکیت زمین و مسکن یک غول مزاحم برای زندگی نسل های خود بوجود آورده است .موضوع گرانی قیمت زمین و مسکن در هر نقطه از کشور ،‌ بحث تازه ای نیست و از بخت بد نسلهای این روزگار ما که بهترین سالهای جوانی و عمر خود را به علت ناتوانی در تهیه سرپناهی مناسب و تشکیل زندگی مستقل ، فناشده می بینند ، ساختار اقتصادی بگونه‌ای رقم خورده است که زمین ، خانه و اساسا هر نوع دارایی غیر منقول به عنوان سرمایه اصلی زندگی ابا و اجدادی محسوب می شود و همه کس نمی تواند صاحب چنین دارایی و سرمایه باشد .

می‌گویند در بسیاری از کشورهای ‌ییشرفته که دغدغه های اقتصادی به مراتب کمتری از ما دارند ، نه اینکه زمین و خانه مفت باشد و بین تمام مردم یک کشور تقسیم شود ، اما به شکل جامعه ایرانی هم نیست که برای خانه دار شدن باید علاوه بر ارث و میراث پدری تمام عمر و موجودی خود و همسرت را برای آپارتمانی قوطی کبریتی و قسطی هزینه کنی ! .

حالا تمام این حرفها به کنار و سرمایه ای بودن و وسیله ای برای روز مبادا بودن خانه یا زمین برای هر هموطن متمول هم قبول ! ، اما در اوضاع و احوال کنونی ، افزایش لحظه ای اجاره بهای مسکن و قیمت ملک و زمین بگونه ای رقم می‌خورد که به نظر نمی آید ربطی به ارزش واقعی و منطقی چنین لازمه‌ای( یعنی مسکن) برای بودن و زیستن هر انسان ذی حق داشته باشد .

این روزها به هر بنگاه معاملات ملکی در شهر همدان وارد بشوی و یک خانه به تناسب در آمد و توان مالی خود برای اجاره در خواست کنی ، صاحب ملک با هماهنگی متصدی بنگاه حاضر می شود و سر انگشتی برایت حساب و کتاب می‌کند که ، یک واحد تر و تمیز و همه چی تمام با زیربنای ۷۰ متر در فلان جای شهر ( شما بخوانید مثلا اعتمادیه شرقی) دارم که با قیمت های امروز مصالح ساختمانی و هزینه ساخت ، حدود ۴/۵ میلیارد تومان ارزش گذاری شده است ، اگر این پول و این سرمایه را توی بانک بگذارم ، راحت ماهی ۱۵ میلیون تومان می گیرم و به زخم های زندگیم می‌زنم !!! .

این جاست که زبان آدم چون منی که قصد کیس مناسبی برای اجاره کردن دارم ، بسته می شود و می مانم معطل که با حقوق و در آمد ماهانه حداکثر زیر ۱۰ میلیون تومان چگونه باید اجاره خانه بدهم ؟! . جای سئوال اصلی هم این است که مشخص نیست نقش واقعی آقای بنگاه دار محترم چیست ؟! و در چنین قیمت گذاری های سرانگشتی و چشم بسته کدام طرف معامله قرار دارد ؟! .

در واقع بینانه ترین حالت ، چنانچه آقای بنگاه دار میانه کار را بگیرد و بخواهد یک کار خیر را جوش بدهد ، باید ، اطلاع ، انصاف و دید کارشناسی لازم و بایسته ای در خصوص موضوع معامله و قرار داد داشته باشد ، آقای بنگاه دار باید فارغ از مبلغ پورسانتی که بظاهر و به اندازه مساوی از هر دو طرف به جیب می زند ! باید کاملاً اشراف کار ساز داشته باشد که آیا صاحب خانه (موجر) واقعا برای ملک سرمایه ای خود قیمت عادلانه محاسبه می کند ، یانه ؟! ، آقای بنگاه دار محترم باید آگاه و هوشیار باشد که در شرایط امروز و با توجه به قیمت ها و میزان اجاره ای که مستاجر نگون بخت می باید بپردازد ، آیا در خور آپشن های لازم و موجود و قابل استفاده در مورد معامله هست یانه ؟!

گیریم که آقای بنگاه دار زحمت کشیده یا خودش و یا نفر دوم بنگاه ، مورد اجاره را به رویت مشتری رسانده است ، اما آیا کسی که در یک فرصت چند دقیقه ای خانه ای را برای اجاره رویت می کند ، به اندازه کافی دقت و تخصص و تجربه دارد تا یک به یک شیر ها و کولر و توالت فرنگی و سایر آپشن ها را محک بزند ، تست کند و سیفون بکشد و سیستم گرمایشی و سرمایشی را کارشناسی کند و برای انجام معامله نظر مثبت بدهد ؟! ، آیا بنگاه دار دانا و عادل و کاربلد و احیانا آموزش دیده ، آنقدر دقت نظر دارد تا در چنین قراردادی ، گندم نمایی و جو فروشی نشود ؟! ، چون مستاجر ناچار و ناگزیر اگر با زحمت فراوان و پرداخت هزینه سنگین حمل و نقل اثاث خانه و تحمل چند قلم شکستگی و آسیب به وسایل خانه ، جابجا شود و در خانه جدید مستقر گردد ، دیگر فرصت بررسی و انتخاب مجدد نخواهد داشت و باید حداقل یکسال با همان کلاه گشاد و پیراهن تنگی که برایش قولنامه امضا کرده است ، بسازد تا سالی دگر چه پیش آید .

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس