با تعطیلی ادارات یا کاهش حضور کارکنان دستگاههای اجرایی و خدماترسان که از آغاز هفته نخست روند اعمال محدودیتهای کرونایی را وارد فاز جدیدی نموده است، شاهد شکلگیری نگاه امیدوارانهای به کنترل بیش از پیش ویروس کرونا در جامعه هستیم.
این روند که از یکسو دستورالعملهای ابلاغی و از سوی دیگر همکاری و همراهی خوب مردم زمینهساز آن بوده است، با آنچه اوایل سال در قالب پروتکلهای موردنظر ستاد مقابله با کرونا ارائه گردید و محدودیتهای هوشمند را شاهد بودیم، متفاوت است و البته متناسب با اوضاع و احوال امروز و تجارب کسب شده در ماههای اخیر، نتایجی را هم بهدنبال داشته است.
نزول تدریجی و نه افول ویروس در ماههای نخست سال که عمدتا به خاطر نگرانی و دغدغه ایجادشده در جامعه و بهدنبال آن جدیت در رعایت پروتکلها بود، خیلی دوام نداشت و پیکهای دوم و سوم شکل گرفت.
دلیل اصلی این امر بیشتر ناشی از عواملی چون جدی نگرفتن روند ابتلاها پس از کاهش موقتی آن، اطلاعرسانی و هشدار ناکافی نسبت به شکلگیری پیک جدید شیوع ویروس و نادیده گرفتن خطرات ناشی از افزایش روند شیوع ویروس در جامعه بود.
اگر تصمیمات و اقدامات ستاد مقابله با کرونا و نوع رفتار اجتماعی شهروندان 2 فاکتور مهم در کنترل بیماری محسوب میشود، از آغاز شیوع کرونا تا کنون شاهد فراز و نشیبهایی در هر 2 مورد بودهایم.
با این حال جامعه امروز به نقطهای رسیده که هم در زمینه اعمال محدودیتها و بهدنبال آن تشدید نظارتها و هم رفتار شهروندان و رعایت پروتکلها توسط آنها جدیتر از گذشته شده است.
این روند ضمن اینکه امید به آینده را تقویت میکند، ما را نباید از ضرورتهایی چون خدمترسانی به موقع به مردم در این شرایط، ارتقای دولت الکترونیک، حفظ و تقویت فعالیتهای اقتصادی مولد، ایجاد و تقویت نگاه امیدوارانه در افکار عمومی، توجه به سطح تاب آوری اجتماعی، تلاش در جهت تقویت فضای همدلی و تعاون در جامعه و مانند آنها غافل کند.
اگر با چنین نگاهی به مسأله بپردازیم و رویکرد ما حرکت منطقی، امیدوارانه و با برنامه در مسیر کنترل و مهار این بیماری نوپدید باشد، اهداف مورد نظر محقق خواهد شد.
