پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

پدر یعنی رازی سر به مهر

در سالروز ولادت مولای متقیان امام علی(ع) و به میمنت این روز بزرگ و فرخنده در سرتاسر میهن اسلامی غوغا بود. در روز میلاد امام علی(ع) هر کجا و در هر خانه‌ای پدری بود و نفس گرم مردی حریم سرد خانه‌ای را گرم می‌کرد، روز پدر نیز جشن گرفته شد و به مردان شادباش و سر سلامتی گفته شد.
به همین مناسبت و شب قبل آن نیز به بهانه‌های مهرورزی بین سر و همسر و پدر و فرزند، چراغ خانه‌ها روشن‌تر از شب‌های گذشته بود و رونق عید عزیز ولادت امام‌ علی(ع) دامن شیرینی‌فروشی‌ها و گل فروشی‌های شهر را هم گرفته بود و جعبه‌های اشتهاآور شیرینی و عطر خوش گل‌های سرخ بود که روی دست‌ها به سمت و سوی حریم‌های پدرانه روانه بود. چه شورانگیز و عقده‌گشا بود، لحظه‌های باشکوهی که بوسه گرم و قدرشناسانه فرزندی بر پوست بی‌رمق دستان پدر می‌نشست و چه آسمانی و با عظمت بود صحنه خیال‌انگیزی که آغوش‌های پدرانه در آستانه در هر خانه‌ای شوق آمدن فرزندی را انتظار می‌کشید و چه لذت‌ها نصیب پدران و فرزندانی شد که به بهانه تبریک روز پدر، دمی را در آغوش هم تمام سختی‌ها و تلخی‌های زمانه خراب را به فراموشی سپردند و چشمان خیسشان خیره بر گل‌های های قالی یا نقوش سنگ‌فرش ایوان، به افق فرداهای‌ دور‌ و ناشناخته دوخته شد.اما این روز شیرین هم مثل تمام روزهای تلخ و شیرین گذشت و پدران و مردان ماندند و فرزندانی که متعلق به زمان و فردای خود هستند. درواقع هر کجا پدری و مادری هست خواسته و ناخواسته قبول کرده‌اند که فقط امانت‌دار گردش زمانه‌اند و از پدر و مادرها در این گردش زمانه فقط نامی به یادگار می‌ماند، اگر بماند !!!.
باید پذیرفت که این مناسبت‌ها هم به جای خود راه و رسم خوبی است، اگر چنین هم نبود، چه برای پدران و مادران امروز و فرداها باقی می‌ماند.
این امانت را باید دست به دست سپرد و گذشت، اگر هم نخواهی بدهی، به زور از تو بستیزند و بستانند. این حکایت بس دور و دراز و تلخ و شیرین است و این کلاف سردرگم و بر هم پیچیده‌ای است که فقط آغازش را می‌شنوی و می‌یابی و‌ پایانش را نخواهد که بدانی.
رمز بقا بسیار مرموزتر از تصور انسان‌ها است و قاعده نانوشته‌ای است که هر کس را وارد سرگردانی خود می‌کند. پدرها و مادرها خوش خیالانه تصور می‌کنند که نسل‌هایشان هم بخشی از دارایی و مایملک آنان است، نه این دارایی به هیچ پدر و مادری تعلق ندارد و تنها رشته پیوندی بسیار گسستنی است که خارج از جبر زمان فقط برای مدتی ‌کوتاه و زودگذر در اختیار عاطفه‌ و احساسات خیال پردازانه ما قرار دارند، چراکه از هر نسلی باشی باید برای زمان خود و در جست‌وجوی سرنوشت خویش باشی و برای بقا زندگی کنی و لاجرم مجبور به گذشتن و گذاشتن خواهی بود. انسان تلاش می‌کند با دست یافتن به ناشناخته‌ها بلکه شیوه بهتر و راحت‌تری برای زندگی و تعلقات درونی خود کشف کند، غافل از اینکه خاصیت اصلی علوم ناشناخته این است که پویندگان راه خود را از ایستایی و سکون جدا کرده و از دنیای گذشته جدا سازد. همین است که اگر بخواهی دنیای تازه و ناشناخته‌ای برای سرنوشت خود رقم بزنی باید از گذشته‌ها جدا شوی .
شاید ما پدر و مادرها هم بخشی از گذشته جامانده فرزندان خود باشیم، گذشته‌ای که چونان رازی سر به مهر در قلوب نسل‌های متعلق به گذشته باقی خواهد ماند، رازی که به بزرگی قلب دریایی و بی‌پایان پدران است و فرزندان را هر چقدر هم تظاهر به دانایی و دانستن کنند، راهی به درون آن نیست .
حکایت‌ها فراوان و همچنان باقی است .

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس