برخی از صاحبنظران جنگ دوازدهروزه را به لحاظ نوع جنگ و تجهیزات و امکانات به کار گرفته شده توسط 2 طرف، نه جنگ 12روزه که جنگی که هر روز آن برابر با یک سال است، ارزیابی میکنند.
در واقع ایران پس از انقلاب که درگیر جنگ هشتساله، تحریم، ترور، اغتشاش و نفوذ و... بوده، با حفظ اقتدار توانسته در جنگی دوازدهروزه که به مثابه جنگی 12ساله است، از خود دفاع کند و موجودیت و دستاوردهای علمی خود را حفظ کند.
البته جنگ با خود حوادث تلخ و شیرین زیادی به دنبال دارد و از دست رفتن فرماندهان نظامی و دانشمندان و جمعی از مردمان مظلوم کشور در جنگ، از رویدادهای تلخ جنگ است.
در این زمینه لازم است نوع نفوذ و چرایی آن به خوبی بررسی شود که این نفوذ چگونه انجام شده و چرا دشمن توانسته تا حریم خانه و زندگی سوژههای ترور پیش بیاید و نفوذ کند؟
لازم است در یک بررسی دقیق، ضمن برخورد با خائنین، راه بر هرگونه نفوذ احتمالی مشابه با افزایش اطلاعات و برخورد بسته شود.
در جنگ 12روزه باز هم اقتدار ایران به رخ کشیده شد و بسیاری از کشورهای منطقه این اقتدار دفاعی را درک کرده و مردمان آنها آرزوی این اقتدار را برای کشور خود داشتند.
اما این دلیلی نمیشود که واقعیتهای میدان جنگ دیده نشود و همه در غرور ناشی از این اقتدار و پیروزی مانده و ضرورتها برای اصلاح و افزایش اقتدار و دستیابی به ایران همیشه مقتدر درک نشود.
در این زمینه، بسیاری این روزها نسخه میپیچند و از امید دشمنان به ایجاد چالش در فضای داخلی تا احتمال آغاز جنگ مجدد در این نسخهها مشاهده میشود.
آنچه در میان این نسخهها به عنوان عامل ناامنی و محل مانور دشمن مشترک است، تلاش دشمن بر افزایش شکافهای احتمالی موجود در عرصه اجتماعی و سیاسی کشور است.
در این میان به موضوع قومیتها توجه ویژه شده و حاجی بابایی، نایب رئیس مجلس شورای اسلامی نیز در این زمینه گفته است:
دشمن تصور میکند هیچکس نمیتواند ایران را اداره کند و باید ایران تجزیه شود؛ آنها میخواهند قومیتها را به جان هم بیندازند و خیال میکردند ۷۰ درصد مردم ایران با آنها همراه هستند.
این هشدار حاجی بابایی در شرایطی که سیاسیون کمکم از شوک جنگ خارج شده و در حال بازگشت به فعالیت عادی خود در این عرصه هستند، بسیار قابل تأمل است و این هشدار را برای آنها به دنبال دارد که مراقب حرکات خود باشند تا رفتار و گفتار آنها به همبستگی ملی ضربه نزند و اتحاد و وحدت ملی، سرمایه امنیت عمومی و زمینهساز تداوم اقتدار ایران در منطقه و جهان باشد.
