پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

نُقل تلخ ویروس کرونا این روزها نقل مجلس مردم در ایران ما و بلکه در اقصی نقاط عالم شده است.
شاید این کرونا نقطه پایان تمام تلخی‌هایی باشد که هموطنان ایرانی سال‌هاست به‌لحاظ حوادث بی‌شمار قهری و آتش‌اندوزی‌های جهان‌خواران، مزه‌مزه می‌کنند و مردانه ایستاده‌اند و تحمل می‌کنند و به زندگی امیدوارند.
سالی را که رو به پایان می‌بریم، یکی‌از سخت‌ترین سال‌های حیات مردم کشورمان در دهه‌های اخیر است، سالی که با سیلاب‌های ویرانگر در چند نقطه شمال و جنوب و مرکز کشور شروع شد و با زلزله‌های مکرر و برف و کولاک و حوادث متعدد در تمام ایام سال همراه شد و در کنار آن دشواری‌های کمرشکن اقتصادی ناشی از تحریم‌های دشمنانه از سوی دولت‌های آمریکایی و اروپایی، مزید بر علت بود، اما با وجود این مردمان ایرانی به دنیا نشان دادند هویت و ریشه‌ای قوی و رونده دارند و در هر شرایطی می‌توانند زندگی را آنچنان که دوست دارند، بسازند و هر توسن چموش و سرکشی را مقهور قدرت خود سازند.
به‌راستی که خارج از هر شعار و خیال‌پردازی و بزرگ‌نمایی که چاشنی‌ سازوکارهای اجتماعی در بین تمام ملت‌هاست، ایرانیان ثابت کردند در هر شرایطی روی پای خود بایستند و در نوآوری‌ها و دستاوردهای علمی با پیشرفته‌ترین کشورها به رقابت بپردازند.
حال این ویروس کرونا با تمام کشت و کشتاری که به راه انداخته و خانواده‌های زیادی را در کشورمان عزادار کرده است ولیکن هرچه بیشتر فشار می‌آورد، دل‌های از هم گسسته ایرانی را به‌هم نزدیک می‌سازد و اگرچه مشتی عناصر بدطینت و شیطان‌صفت در این شرایط فقط به فکر سودجویی خود و موج‌سواری هستند، اما اینان نیز به چوب خدا گرفتار خواهند شد و روزگار لقمه‌های حرام را از حلقوم آنان بیرون می‌کشد؛ دیر یا زود دارد، سوخت‌وسوز ندارد!
شاید این کرونا پایان خوبی باشد بر تمام سختی‌ها و ناملایمات که هموطنان بی‌گناه ما تحمل کرده‌اند و تلخی‌های زیادی را مزه‌مزه کردند و آنانی هم که کاری از دستشان برنمی‌آید، به خدا واگذار کرده‌اند.
در یکی‌از همین گپ‌وگفت‌های کرونایی بود که پسرم از من سؤال کرد: «آیا سخت‌تر از بیماری و ایپیدمی ویروس کرونا هم بر مردم جهان وارد شده است!؟»، اگرچه جوان تحصیلکرده و کاربلد و مسئول و از نسل 1360‌ها است، اما شاید برایش پیش نیامده و یا در ذهنش نباشد که در برهه‌ای از تاریخ بشریت و در روزگارانی که هیچ امکانات و زیرساخت‌های علمی و مقابله‌ای در دسترس بشریت وجود نداشته است و مردم به‌سختی زندگی می‌کردند و در محاصره راهزنان و آشوبگران محلی و تهاجم بیگانگان بوده‌اند، بیماری‌هایی نظیر وبا، طاعون و آبله و ویروس‌های کشنده‌ای مثل سرخک، دیفتری و ده‌ها عامل مرگ‌ومیر دسته‌جمعی دیگر، دنیا را در حیطه تاخت‌وتاز خود قرار داده و بارها فوج‌فوج از ملیت‌های گوناگون را به زیر خاک فرستاده است. بشریت پس‌از دادن تاوان سنگین و تحمل هزینه‌های گزاف سرانجام توانست راه مقابله با چنین بیماری‌های کشنده و مسری را پیدا کند و چون در عصر جدید تمام واکسن و داروهای مؤثر برای درمان آن در دسترس جوامع بشری است، نامی هم از آن به میان نمی‌آید و خوشبختانه نسل‌های امروزی کاملاً از خیل ویروس‌های شناخته‌شده و مرگبار مصون هستند و دیری نخواهد پایید که ویروس کرونا هم توسط دانشمندان گردن‌ زده خواهد شد و شرش برای همیشه از سر مردم کنده می‌شود. چنین وقایعی و هر بلای آسمانی و دستاورد دنیای ماشینی و عنان‌گسیخته، ما را به یاد آن شعر جاودانه شاعر بزرگ و شیرین‌زبان ایرانی می‌اندازد که: «به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست/ عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست».
و سرانجام اینکه:
«سعدیا گر بکند سیل فنا خانه عمر/ دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست».

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس