پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

اظهار دلتنگی‌های فامیلی همراه نیش‌‌ونوش‌های کرونایی

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

این روزها و اواسط فصل هزار رنگ پاییز که به مدد واکسیناسیون گسترده هموطنان ایرانی، دامنه بیماری همه‌گیر کرونا به نحو محسوسی جمع و جور و کوتاه شده است، آفتاب مهربانی‌ها و دید و بازدیدهای فامیلی هم می‌رود تا نم نمک از پس ابرهای رخوت و فراموشی بیرون آمده و به قلب‌های گرفته و دلتنگ گرمای زندگی ارزانی کند.
اما واقعیت موضوع این است که چنین تعریف از شرایط کرونایی روزگار امروزی آدم‌ها چه در ایران ما و چه در هر گوشه عالم برگرفته از یک نگاه احساسی به خواسته‌های درونی است، چراکه آتش خانمانسوز بیماری کرونا هم‌اینک در بسیاری از نقاط جهان ازجمله کشورهای اروپایی درحال شعله کشیدن و خاکستر کردن است و پایان کرونای مرگبار آرزویی بیش نیست.
کرونا که آمد و به هر نقطه جهان که پا گذاشت، ویران کرد و به تماشا نشست.
کرونا همه معیارهای زندگی بشری را زیر و رو کرد و در این زیر کردن‌ها اگرچه ستون زندگی خیلی‌ها را کشید و آوار ساخت، اما برای خیلی از آدم‌های ناباب و فرصت‌طلب هم بد نشد و به قول ضرب‌المثل معروف ایرانی (تغاری بشکند، ماستی بریزد جهان گردد به کام کاسه لیسان.) کرونا به جان و مال خیلی‌ها که رحم نکرد هیچ! حال و هوا و پشتوانه مهربانی آدم‌ها در پیوندهای دوستی و فامیلی و اجتماعی را هم به هم ریخت. 2 عزیز، 2دوست، 2 همخون و محرم که تا قبل ازغائله کرونا، در دیدارهای تازه با تمام وجود یکدیگر را به آغوش می‌کشیدند و ابراز احساسات می‌کردند اینک به اجبار کرونا به زحمت از فاصله چند متری، لحظاتی همدیگر را تحمل می‌کنند، البته اگر واقعاً بنای کار بر رعایت اصول سلامتی و بهداشت ترس از کرونا باشد که بد نیست و حرکتی منطقی است، اما مشکل اینجاست که در تمام مدت ۵ دوره اوج‌گیری کشنده بیماری کرونا در کشور خودمان هر کس، هر کجا چنانچه مصلحتش ایجاب می‌کرد، هرکاری که دوست داشت انجام داد، به مسافرت رفت، در دورهمی‌های مختلف شرکت کرد، توی چشم همه زل زد و چهره بدون ماسک خود را به رخ این و آن کشید و دیگرانی را که رعایت می‌کردند و مقید بودند، به سخره گرفت، اما به عمو و عمه که رسید گفت، از خودم نمی‌ترسم‌ها، نگران جان خودم نیستم‌ها، می‌ترسم خدای ناکرده یک وقت شما مریض شوی !!! .
آدما با وجود تمام احساس وابستگی به دوستان و نزدیکان خود، اما شدیداً هم فراموشکار و‌ بی‌وفا هستند. کافی است چند صباحی 2 دوست، 2 برادر ، 2 خواهر و برادر یا زبانم لال پدر و فرزند یا مادر و فرزندی چند صباحی از هم دور باشند اگر در چنین روزگاران هجرت و هجران پدر و مادرها تاب تحمل دوری جگرگوشه‌گان خود را نداشته باشند، لیکن بچه‌ها به بهانه‌های جورواجور فراموشکاری خود را توجیه و ماست‌مالی خواهند کرد.
کرونا با دست زور خود حتی در یک شهر کوچک هم خیلی فامیل نزدیک و دور را بدون اینکه قدمی از شهر و محل خود دور شوند، را هجرت‌نشین کرد و بین همگان فاصله انداخت.
کرونا بهانه‌های خوبی هم دستاویز آدم‌های فراموشکار قرار داد و تفهیم کرد که برای خیلی از دوری‌ها لازم هم نیست شهرت را و موطن مادریت را رها کنی و کافی است به هر کس که تاب تحملش را نداری و یک‌وقتی اظهار دلتنگی کرد، وعده سر خرمن و پایان دوران کرونا بدهی‌.
به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار
که از جهان راه و رسم سفر براندازم

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس