گفتمان وفاق که به عنوان گفتمان اصلی دولت پس از پیروزی در انتخابات اعلام شد، گفتمان ناشناختهای بود و بسیاری از فعالان سیاسی به ویژه طرفداران دولت از همان ابتدا با این گفتمان مخالفت کردند و رئیسجمهور را به دلیل انتخاب گفتمانی که در دوران انتخابات سخنی از آن نبود، مسئول کاهش سرمایه اجتماعی حاصل از فعالیت انتخاباتی برای کشور دانستند.
اما دولت، وفاق را شرط گذر از شرایط ویژه کشور عنوان کرد و در این راه بر طرفداران خود سخت گرفت تا وفاق آسیب نبیند و اعضای وفاقی دولت و مجلس و.... ناراحت نشوند.
دولت در آخرین اقدام از این نوع لایحه مقابله با انتشار اخبار خلاف واقع در فضای مجازی را به مجلس ارائه کرده که بسیاری از چهرههای سرشناس طرفدار دولت، ارسال این لایحه به مجلس را امری دور از انتظار و برخلاف وعده های دولت و در راستای راضی کردن وفاقیون دانسته و از دولت و اقدامی که در این زمینه داشته گلایه کرده و از دولت فاصله گرفتهاند.
با تمام این اوصاف اما انگار وفاق میوه مورد نظر دولت را نمیدهد و به قول آن شاعر بزرگ از قضا سرکنگبین صفرا فزود/ روغن بادام خشکی مینمود.
بر اساس آنچه در اقتصاد ایران داریم که کالاهای مورد نیاز مردم یک عرضه دولتی و یک عرضه توسط بخش خصوصی و همچنین بازار قاچاق دارند، وفاق هم اکنون یک جنبه دولتی دارد که باور به وفاق و میدان دادن به مخالفین است و دیگر جنبه آن در نزد مخالفین دولت است که با وفاق کار خود را پیش میبرند اما اعتقادی به وفاق نداشته و در مواردی شفاف بر علیه وفاق سخن گفتهاند.
در استان همدان میتوان مصداقهایی از وفاق بدون وفاق و وفاق دولتی یافت
به طوری که به هر میزان حوزه نفوذ طرفداران وفاق بدون وفاق به بهانه وفاق بیشتر میشود و دولت امتیازات بیشتری به آنها میدهد، مخالفت آنها با دولت و دولتمردان در استان نیز بیشتر میشود.
اوج این موضوع در دومین جلسه شورای اداری استان در خردادماه عیانشد، جایی که تعدادی از نمایندگان نقد عملکرد دولت را در دستور کار خود قرار دادند تا مشخص شود وفاق در استان چندان هم وضعیت خوبی ندارد و بیشتر یک طرفه است و از نوع وفاق دولتی است.
در گزارش این جلسه همدان پیام در آن زمان نوشته است؛ «شاید بتوان نماینده مردم بهار و کبودراهنگ را حاشیهسازترین نماینده حاضر در این جلسه خطاب کرد که حتی وقتی پس از ارائه آمارها و نقدهایش، از روی سن پایین آمد، تا پس از وی استاندار توضیحات و پاسخ لازم را بدهد، دوباره از روی صندلی خود بلند شد و آمارهای ارائه شده توسط استاندار را نقد کرد.
در این بین، صدای وفایی، مدیر کل برنامه و بودجه هم بلند شد. او هم از صندلی خود بلند شد، پاسخگوی انتقاد به هزینه کرد بودجه باشد. پس از صحبتهای او مدیران حاضر دست زدند که توسلی به این هم انتقاد کرد و گفت: شما برای گرفتاری مردم دست میزنید در حالی که آن روستایی غرق در مشکل است؟!...
حالا و پس از گذشت قریب دو ماه از این جلسه نماینده بهار و کبودراهنگ در مجلس اینبار در قالب پرسش از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی بر وفاق شوریده است.
او در بخشی از پرسش خود از میان تمام انتصابات وزیر که بسیاری وفاقی است و طرفداران دولت را راضی نمیکند به یکی از معدود انتصابات وزیر که تحولخواهانه و نشانگر توجه وزیر به بخشی محذوف از جامعه است، گیر داده و چرایی این انتصاب را از وزیر پرسش کرده است.
سئوالی که نشان میدهد در وفاق نمایندگان برخلاف اصل وفاق که بر مشارکت همگانی و دوری از حذف یکدیگر استوار است، افراد غیر همسو را تحمل نکرده و تنها خواهان انتصاب افرادی هستند که در قالب اندیشه سیاسی آنها باشند.
این اتفاق و رأی آوردن پرسش در مجلس به خوبی نشان میدهد که بر وفاق تنها دولت و دولتمردان تأکید دارند و مجلس و دیگر مخاطبان وفاق از آن عبور کرده و وفاق بدون پذیرش تبعات آن را دنبال میکنند.
در این وضعیت این دولت است که باید انتخاب کند می خواهد وفاق دولتی را همچنان ادامه دهد یا با تعریف درست و به روز از وفاق، تحول وعده داده شده را دنبال کرده و با طرفدارانی که از وفاق آسیب دیده و رنجیدهاند، آشتی خواهد کرد.
آینده، رفتار دولت در کشور و دولتمردان در استان در قبال این نوع وفاق را روشن خواهد کرد.
