پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

برای حل مشکل گرانی‌های نوروزی خودمان کمر همت ببندیم

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

هموطنان ایرانی در این واپسین روزهای سال به روال همه ساله در تدارک استقبال از سال جدید و برگزاری سنت دیرینه عید نوروزی هستند .
تهیه و خریداری کالاهای مختص دید و بازدیدها و پذیرایی از میهمانی‌های نوروزی از جمله آجیل و شیرینی‌های متنوع و همچنین میوه‌های پر مصرف، از کارهای ضروری هموطنان برای جشن‌های عید باستان می‌باشد .
جنب‌وجوش هموطنان ایرانی برای برگزاری اعیاد مذهبی و عید باستانی در هر شرایطی با شور و شوق همراه است و مردم با دست و دل‌بازی وصف‌نشدنی برای شادی‌های خود هزینه می‌کنند، اما با وجود تمام مشکلات اقتصادی که گریبانگیر قشرهای مردم است و هر فردی از جامعه ایرانی به نوعی و به سهم خود از گرانی‌های لجام‌گسیخته قیمت‌ها رنج می‌برد، ولیکن عده‌ای از خدا بیخبر و سودجو به ویژه در روزهای پایانی سال و هجوم خانواده‌ها به مراکز خرید اصلاً رعایت حال مردم و شرایط جامعه را نمی‌کنند و حریصانه با هر قیمت کاذب و گرانفروشی و کم‌فروشی و تقلب، فقط به چاپیدن و خالی کردن جیب دیگران فکر می‌کنند! .
بر کسی معلوم نیست با اینکه قیمت میوه‌های فصلی در تمام طول سال شیب افزایشی داشته است، چرا باید در مناسبت‌هایی نظیر شب یلدا و عید نوروز نیز ضریب دوبرابری پیدا کند، یا قیمت آجیل و شیرینی که امسال به بهانه‌های خشکسالی و افزایش قیمت شکر، چندین بار ضریب خورده است، چرا باید یک‌بار دیگر به بهانه خریدهای نوروزی حدود 50 درصد گرانتر شود؟ .
بدون شک تنها دلیل افزایش بی‌رویه قیمت‌ها و گرانی‌های عذاب‌آور در جامعه ما، حضور بدون ضابطه دلال‌ها در ساختار اقتصادی است که به هیچ صراطی مستقیم نیستند و نه انصاف و وجدان دارند، نه از خدا می‌ترسند و نه قانون را ناظر بر کارهای مجرمانه خود می‌دانند. یک دانه نخود و لوبیا تا از لحظه‌ای که بذر آن تهیه شود و نهاده‌های دیگر از جمله کود شیمیایی و سموم دفع آفات نباتی و مواد تقویتی برای کاشت آن به دست کشاورز برسد و پس از آن پای عوامل واسطه خرید و انبار و احتکار و توزیع و خرده‌فروشی به میان آید، ده‌ها دست می‌چرخد و با عوارض دولتی مربوطه، دانه نخود و لوبیای ۱۰۰تومانی تا بالای ۵۰۰ تومان افزایش قیمت به خود می‌بیند. در چنین فرایند تولید تا عرضه تمام محصولات که همواره پای واسطه و دلال در میان است، همه و همه سود خود را می‌برند و فقط تولیدکننده اصلی و مصرف‌کننده واقعی هستند که باید تاوان تمام افزایش قیمت‌های پلکانی را بدهند و کناری بنشینند !
حال این چه کلاف سردرگم و چه تراژدی تلخی است که وزارتخانه‌های مسئول در فرایندهای اقتصادی حساب کار عرضه مستقیم و قطع پای عوامل واسطه و حاضری‌خور، دستشان نیست؟، نه تو دانی و نه من !!! .
اما مردم هم که همان مصرف‌کننده واقعی به شمار می‌آیند، با تمام هوشیاری و حق و حقوق و مطالباتی که متوجه خود می‌دانند، همواره مرتکب یک اشتباه و قصور بزرگ هستند و متأسفانه گناه آن را هم به گردن این و آن و در این میان، گردن دولت‌ها می‌اندازند و از خودشان سلب مسئولیت می‌کنند .
بزرگترین اشتباه و قصور ما مردم این است در چنین شرایط حداقل ممکن یک کار مفید می‌توانیم انجام دهیم که آن هم متأسفانه بر عکس این کار را مرتکب می‌‌شویم. یعنی اینکه می‌توانیم هر جنس و کالایی در مواقع این‌چنینی که بیخود و بی‌جهت گران می‌شود، نخریم و تحریم کنیم، در حالی که شوربختانه هروقت در جامعه ما بازار کاذب درست می‌شود و پای عوامل واسطه و دلال به میان می‌آید، جنسی روند افزایش قیمت پیدا می‌کند، به بازار و مراکز خرید هجوم می‌آوریم و خاک و‌ ته گونی اجناس احتکار شده را هم به چند برابر قیمت می‌خریم و دلمان را هم خوش می‌کنیم که امروز ارزان‌تر از فردا خریده‌ایم، در حالی که اگر اول کار هر کمبودی کاذب و ساختگی بوده است، با هجوم خودمان و تقاضای خرید بالا، کمبودها و قیمت‌های کاذب را به کمبود و گرانی واقعی تبدیل می‌سازیم.
حالا رسیده‌ایم به قصه عمو نوروز و عید و گرانی‌های سرسام‌آور شب عیدی! ،یکی هم نیست از ما سؤال کند، و یا خودمان کلاه خود را قاضی کنیم که بابا جان مگه مجبوری؟! ، مگه آن میهمان و فامیل و آشنا که برای عیددیدنی به خانه ما قدم می‌گذارد و یا ما بازدید پس می‌دهیم، فقط برای آجیل خوردن و شکم پر کردن است؟! حالا خوشبختانه همه که می‌دانند چه خبر است و همه به درد هم دچار و آگاهیم.
می‌شود با یک جمله صمیمی که برای هر میهمان قابل قبول و هضم شدنی هم هست، توضیح بدهیم که الحمدا... پول بود، اما برای رو کم‌کنی از گران فروش‌ها تصمیم گرفتیم نوروز امسال را بدون آجیل یا شیرینی برگزار کنیم یا حداقل آن را تهیه کنیم که کمبود کاذب در بازار ایجاد نشود. به راستی که از خودمان است که بر خودمان است ! این رودربایستی‌گری‌ها و چشم‌ به هم چشم بازی کردن‌های ما ایرانی‌ها، طوق زحمتی است که به گردنمان افتاده است و همیشه دود آتشی که خودمان افروخته‌ایم، چشممان را آزار می‌دهد! ببخشید، شاید هم می‌دانیم، اما خودمان را به نادانی می‌زنیم.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس