سال 1399 اگرچه با سختیهای زیادی در کشور آغاز شد و علاوه بر مشکلات گسترده اقتصادی تلنبارشده از سالهای پیش، بختک کرونا نیز مانع فعالیتها و تلاش روزمره مردم برای معاش معمول شد، ولیکن قراراست با همت عمومی و ارادهای آهنین تا آنجا که ممکن است و امکانات و مواد اولیه بومی و همچنین سرمایه در اختیارمان میباشد، اقتصاد خودمان را سروسامان بدهیم و با افزایش تولیدات در تمام زمینهها تحریمهای دشمنان را بیاثر سازیم و درنهایت بهعنوان کشور و ملتی سرافراز و توانمند و مستقل در بین ملل جهان قد علم کنیم.
این هدف مقدس دور از دسترس نیست و تحققپذیر است، همانطور که خیلی از کشورهای ضعیف و استعمارزده، خواستند و شد! و ما هم میتوانیم چون کشوری داریم برخوردار از بسیاری استعدادهای بالقوه و بکر طبیعی و انسانی و ملی و ملتی که در طول تاریخ بشریت با عزت و اقتدار زیسته است و از کشاکش بسیاری حوادث روزگار سر بلند بیرون آمده است.
با اینحال همیشه مشکلات و موانعی هم بوده و هست و لقمه لذیذ و دلچسب اگر با زحمت و سختی حاصل نشود لطفی ندارد و با کمتر ذائقه سالم و حلالخوری سازگار است. فرایند تولید غذا و کالا در جامعه ما با دشواریهای فراوانی همراه است و به همین علت بسیاری صاحبان سرمایه که شکیبایی لازم برای تحقق طرحهای تولیدی و شکوفایی سرمایه خود را ندارند به سمت کارهای واسطهای و روشهای سودآور روی میآورند و قاچاقچیان کالا به کشور نیز مولود همین فرایندسازیهای غیرمسئولانه برای برگشت سود و سرمایه است و نتیجهاش این میشود که تولید کشور و درنهایت استقلال اقتصادی یک ملت به خطر میافتد و در چنین شرایطی است که حربه و هدف شوم تحریمی دشمنان هم مؤثر واقع میشود و ممکن است یک ملت و دولتی را به زانو درآورد.
ایران ما به همت خیل جوانهای دانشآموخته و باانگیزه خود و به مدد تجمع بسیاری سرمایههای سرگردان و بیهدف، میتواند به یک کشور مطرح تولیدکننده تبدیل شود به شرط اینکه ارادهای مصمم و کارآمد از سوی مسئولان برای برطرف ساختن هر مانع بازدارندهای ازسر راه تولید وجود داشته باشد.
بدیهی است چرخه تولید و افزایش لازمه آن در هر شرایط به بازاریابی جهانی نیاز دارد. یعنی اینکه اگر هر تولیدکنندهای در جامعه ما بخواهد دامنه تولید خود را فقط به نیاز مصرف شهر و کشور خود محدود کند، در نهایت و در بلند مدت دوام نمیآورد، زیرا وقتی افق توسعه در میان نباشد و تولید هم از انحصار افراد خارج شود و پای رقبا به میان آید آن وقت است که تولید با کمیت محدود برای دامنه توزیع محدود به سراشیبی رکود و کسادی فروش میافتد و در چنین شرایطی روی آوردن به بازاریابی و ورود به بازارهای جدید توزیع و مصرف است که یک واحد تولیدی را از رکود و ورشکستگی نجات میدهد و چشمانداز صادرات خارجی برای همین مواقع خواهد بود. بنابراین آینده تولید در هر زمینهای باید مبتنی بر آمارهای علمی در عرصههای عرضه و تقاضای واقعی باشد.
چرخه غلط تولید بهویژه محصولات زراعی در کشور ما، نمونه بارز تولید غیراصولی و بیاطلاعی از علم عرضه و تقاضای متکی به آمار است که در تمام سالهای گذشته خسارتهای فراوانی به منابع ملی وارد ساخته است. تازهترین نمونه چنین بیبرنامگی در راهبرد تولید و اقتصاد ما در هفتههای اخیر نمود عینی پیدا میکند و آن ضرر و زیان فراوانی به کشاورزان است که بدون برنامه و برآورد نیاز واقعی کشور در این شرایط کرونایی و تعطیلی صادرات، زمستان گذشته اقدام به کشت گسترده پیاز کردهاند و هماینک انبوه محصول بدون مشتری و بازار فروش روی دست تولیدکنندگان مانده است. بهدلیل همین بیبرنامگیها بود که سال گذشته پیاز در بازار داخلی با کمبود مواجه شد و علت آن هم گویا صادرات بیرویه بود و قیمت این محصول در کشورمان تا حدود 20 هزار تومان هم در هر کیلوگرم دچار افزایش شد و کشاورزان جنوبی کشور به گمان پایداری این قیمت در سطح وسیعی کشت کردند اما متأسفانه هماینک پیاز با قیمت 500 تومان هم روی دست تولیدکننده مانده است! بنابراین در حوزه تولید صنعتی نیز چنانچه برنامهریزی مبتنی بر اصول آمار نباشد به مشکلات دیگر آن خواهد افزود و به جهش تولید آسیب میزند.
