پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

خندیدن و هنر خنداندن هم یک موهبت الهی است

نویسنده : مهدی ناصرنژاد

هر انسان با ویژگی و خصلت‌های ذاتی مخصوص به خود از مادر زاده می‌شود. خصوصیات فیزیکی بارزترین ویژگی یک انسان است که او را از دیگران متمایز میسازد و نژادهای گوناگون انسانی بر روی کره خاک متأثر از شرایط اقلیمی و سازگاری هزاران ساله با طبیعت محل زاد و ولد خود شکل می‌گیرند، درحالیکه نژاد سفید و سیاه و زرد با هر زبان و گویشی انسان آفریده می‌شوند و به تبعیت از فرهنگ و خصلت‌های آبا و اجدادی خویش شخصیت می‌یابند.

حس انسانی و قوه درک از پیرامون اگرچه توأم با آموزه‌های اکتسابی از فرهنگ‌ها نزد همه انسانها یکسان می‌باشد، ولیکن شرایط زندگی و سطح بهره‌مندی هر انسان از امکانات و نعمت‌های قراردادی در جامعه است که خصوصیات اخلاقی و نگاه او به نوع روابط با دیگران را تغییر داده یا تعریف می‌کند.

اغلب همین شرایط زندگی و در وهله نخست بهره‌مندی خانواده‌ها از مظاهر رفاهی است که به رفتار و روحیات اخلاقی اعضای خانواده خط می‌دهد و اعتماد به نفس موهبت بزرگی است که ریشه در استحکام فکری خانواده‌ها دارد و این موهبت دست بهدست بین بزرگترها و کوچکترها در کوچکترین نهاد اجتماعی یعنی خانواده می‌چرخد و در مجموع شالوده فرهنگی یک جامعه را بنیان می‌نهد و در عکس قضیه نیز، چنانچه بنیان خانواده سست باشد و بهلحاظ بی‌توجهی و سوء مدیریت‌های اجتماعی دامن جامعه را هم بگیرد که بدا به حال آن جامعه!. بنابراین انسان‌ها در هر جامعه خصوصیات اخلاقی متفاوتی دارند که بیشتر متأثر از شرایط زندگی و پایه‌های تربیتی خانواده است و به جرأت می‌توان ادعا کرد که انسانهای شاد اغلب از همان کودکی و دوران تربیت‌پذیری شاد زیستن را تمرین کرده و آموختهاند و چنین انسانهایی به طور قطع در محیطهای گوناگون اجتماعی از لحاظ رفتاری بر دیگران تأثیر می‌گذارند. اما همیشه هم شاد زیستن و نگاه مثبت به اتفاقات کار و زندگی بهمعنای برخوردار بودن از نعمت‌های‌های منحصربه‌فرد زندگی و بهره‌مندی از توان مالی بالای یک فرد یا خانواده نیست.

شاد بودن بیشتر حاصل درک صحیح از بود و نبود جامعه و توان ذهنی لازم برای مقابله با مشکلات فردی و اجتماعی است، چون بسی که خیلیها با مکنت و ثروت و مجموع امکانات زندگی مرفه دائم در رنج و هراس از اتفاقات افتاده و نیفتاده هستند و به‌قول معروف زنده هستند و زندگی می‌کنند تا برمال و مکنت خود اضافه کنند، اما هرگز راه شاد زیستن را بلد نیستند و به‌رغم داشتههای خود بر مردمان شاد غبطه می‌خورند.

مهم این است که انسانها در هر شرایطی درک درست و عمیقی از مفهوم شادی و شاد زیستن داشته باشند. تظاهر به شادی و تقلید شادی از دیگران هم درد بزرگ و مزمنی است که در نهایت حاصلی جز سردرگمی و پشیمانی نخواهد داشت.

شادی نزد انسانهای سطحی‌نگری هم که فقط خود را میبینند و فکر می‌کنند اگر سرشان توی کار خودشان باشد و به ظن خود کاری با کار دیگران نداشته باشند، در ردیف همان شادیهای تصنعی و تقلیدی است که آخر کارش ضرر مالی و تنهایی در زندگی است، زیرا که ممکن است خیلی از دیگران در اتفاقات زندگی به همدلی و هم‌صدایی و نوعدوستی یکدیگر نیاز داشته باشند.

ممکن است یک همسایه آپارتمان نشین در کمال توانمندی و بی‌نیازی مالی به یک احوالپرسی خشک و خالی همسایه خود نیازمند باشد. قدیمترها که اکثریت ساکنان یک محله بزرگ به اسم همدیگر را می‌شناختند و در غم‌ها و شادیها با هم مراوده داشتند، مگر چگونه با هم ارتباط برقرار میساختند و به آشناهای دیرین تبدیل میشدند؟!.

دلیل تمام آن آشناییها و دورهمیهای بیشیلهپیله، ابتدا یک احوالپرسی و بفرما زدنهای همسایگی و تعارف یک کاسه آش و همدردی در غم و شادیها بود که متأسفانه در روزگار حال اغلب تبدیل به دعواهای همسایگی بر سر مبلغ شارژ ماهانه آپارتمان و نحوه استفاده از پارکینگهای مشترک شده است. آری حکایت این است که، به‌رغم تمام مشکلات و حکایت‌هایی که مجال نوشتنش نیست، هنوز هم می‌شود شاد بود و شاد بودن را به دیگران هم آموخت.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس