پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

واقعیاتی درباره نسل جدید و ارتباطش با کتاب، سینما و موسیقی

«تحقیر بی رحمانه کلیشه های قدیمی»

نویسنده : حسین پارسا

۱- نه سال و یک روز قبل، مرگ دردناک مرتضی پاشایی جامعه موسیقی ایران را در بهت فرو برد. بهت اصلی اما چند روز بعدش، در مراسم خاکسپاری پاشایی رخ داد. آنجایی که چندین هزار نفر جوان و‌نوجوان، دختر و پسر، به مراسمش رفتند و اشعارش را همخوانی کردند. این اتفاق برای بسیاری جامعه شناسان پدیده ای عجیب و غریب بود. مدتی بعد، واکنش ها آغاز شد. بسیاری از اساتید جامع شناسی با تحلیل چرایی این موضوع، آن را دلیلی بر ضعف فرهنگی جامعه ای دانستند که چرا فیلسوفان و اساتیدش را نمی شناسد ولی برای خواننده ای- به قول آن اساتید- بی استعداد و معمولی سرودست می شکستند.

۲- دیروز، روز کتابخوانی بود. عنوان ۲۴ آبان در رسانه های رسمی مترادف با تاسف برای نوجوان ها و جوان هایی است که هیچکس در آن کتاب نمی خواند، در عوض دست همه یک گوشی است و دانش‌شان را از آن می گیرند.
در این روز، کارشناسان محترم در تریبون های رسمی و غیر رسمی دلایل کتاب نخواندن را تحلیل می کنند. غیررسمی ها هم عکس‌هایی از مترو در اروپا و ژاپن که دست همه کتاب است، توی همان شبکه‌های اجتماعی دست به دست می کنند.
خلاصه اینکه همه یک چوب برمی دارند به زدن این نسل.

۳- دوسال و یکروز قبل، به مناسبت روز کتابخوانی، درجمع دانش آموزان هفتم تا نهم مدرسه ای، از ساعدی و دولت آبادی و گلشیری حرف زدم. بعد از یک ربع حکمفرما بودن سکوت بین بچه ها، واکنش ها کم کم شروع شد. یکی اجازه می خواست برود آب بخورد، یک نفر می پرسید می شود کلاس زودتر تمام شود، بعضی خمیازه می کشیدند و اکثریت، مسخره کردن زیرپوستی معلمشان، که من بودم را، شروع کردند: «آقا میشه بحث را عوض کنید؟ آقا شما توی بورس نیستید؟ آقا واکسن کرونا زدید؟ آقا این چیزا که می گید، بابتش پول هم بهتون میدن؟»

۴-ماحصل چنین روایت هایی، که کم هم نیستند، تحقیر و تقلیل نسل جدید است. اما این تحقیر، روی دیگری هم دارد:«نسل جدید هم نسل قبل را تحقیر می کند و به رفتارش می خندد. به احترام بیش از اندازه اش به کتاب می خندد. به موسیقی سنتی که طرف دوساعت در آن فقط های های می کند می خندد.انتخاب هایش را به سخره می گیرد. لایف استایلش را مسخره می کند.» حالا و اکنون، دقیقا سوال این است: حق با چه کسانی است؟

۵- خودمان را جای نوجوان ۱۷-۱۶ ساله بگذاریم: دنیا را مثل منِ دهه شصتی نمی بیند، از نظر دانش روز و تکنولوژی از من جلوتر است، تفکر انتقادی دارد و قدرتمندانه می تواند همه چیز را نقد کند، محافظه کار نیست و راحت تغییر می کند. حالا شما برای این آدم که اتفاقا خیلی از همه جلوتر و سدشکن تر است روضه کتاب و یار مهربان و گویم سخن فراوان بخوان. فایده‌ای ندارد. آنها دنبال دانش و تکنولوژی هستند که در کتاب نیست، دنبال نقد اساسی زمین و زمان هستند که در کتاب نیست، دنبال سبک جدیدی از زندگی هستند که در کتاب نیست. واقعا چرا باید با کتاب خواندن وقتشان را تلف کنند؟

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس