پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

احیای اعتماد عمومی، ضرورت امروز جامعه

نویسنده : میثم میرزایی

آنچه در سال‌های اخیر رخ داده است کاهش اعتماد عموم مردم نسبت به مسئولان و اهداف و عملکرد آنهاست.

این اتفاق که امروزه شاهد آن هستیم، عوامل گوناگونی را دربرمی‌گیرد که نشأت گرفته از عملکردهای مسئولان در سال‌های اخیر است و تنها مربوط به یک دولت یا یک شخص نیست که به تازگی رخ داده‌باشد.

اهمیت اعتماد عمومی از این رو است که مشروعیت و مقبولیت حکمرانی از آن نشأت می‌گیرد و دولت‌ها در اجرا و پیشبرد سیاست‌های خرد و کلان و اهداف و برنامه‌هایی که دارند با اتکا به آن می‌توانند آن‌را اجرا کنند و مدیریت‌های خرد و کلان همگی وابسته به آن است.

اما گویی مفهوم اعتماد در سال‌های اخیر آنقدر که باید برای مسئولان موضوعیت نداشته‌است. دولت‌ها یه طور کلی رأی خود را در دور نخست مدیون نه گفتن مردم به رقیبشان بودند و نه اعتماد به خود آنها، در 4 سال دوم هم، شاید از آن جهت که فرض می‌کردند، معمولاً به نقدهای مردم بی‌اعتنا بودند.

مجلسی‌ها نیز به طور معمول تا 3 سال نخست یادشان می‌رود از چه کسی رأی گرفته‌اند!. نهادهای نظامی نیز در موارد نشان داده‌اند که برای پرسش‌های ایجاد شده در افکار عمومی اعتباری قائل نیستند.

اما به طوراساسی عذرخواهی و قبول و قصور و استعفا از طرف مسئولان را خیلی تجربه نکرده‌ایم. برای تصدیق موارد فوق یکی از نمودها کاهش مشارکت مردم در انتخابات اخیر است که دلیل آنرا می‌توان کاهش اعتماد عمومی عنوان کرد.

اعتماد عمومی امری مادی نیست که به سرعت و یک شبه به راحتی قابل بازگشت باشد. گاهی برای ایجاد ذره‌ای اعتماد عمومی سال‌ها اشخاص و ارگان‌ها باید خون دل بخورند و فداکاری کنند که اعتماد مردم افزایش پیدا کند.

وقتی مردم رنج‌کشیده از وضع نامطلوب اقتصادی، می‌شنوند که فرزند مسئولی در خارج از کشور مشغول فعالیت تجاری است و غرق در رفاه و آسایش است، یا وقتی می‌شنوند که آقازاده‌ای به محض اتمام دوران دانشجویی عضو هیأت مدیره فلان شرکت شده و یا وقتی مردم در مورد سفر خانواده مسئولی پرسش دارند که بدون پاسخ باقی می‌ماند، مردم را با پرسش‌هایشان تنها می‌گذارند، وقتی وعده‌ای به مردم می‌دهند اما بعدها دلیل محقق نشدن وعده را به مردم توضیح نمی‌دهند، وقتی بر خلاف وعده‌های داده شده می‌بینند انتصاب‌ها بیش از آنکه به ضابطه و شایستگی ربط داشته باشد به روابط متکی است، طبیعی است که اعتمادشان به حاکمیت تحلیل رود. اعتمادی که برای ایجادش خون دل‌ها خورده شده و فداکاری‌های بسیاری انجام گرفته‌است!

باید در نظر داشت که بیت‌المال تنها پول‌های خزانه و ماشین و مسکن نیست. اعتماد مردم سرمایه اصلی حاکمیت‌ها و نقطه اتکا آنها است تا بتوانند حکمرانی کنند، در غیر این صورت نمی‌توان از توسعه و رشد و ترقی آن مملکت سخن گفت.

بنابراین دولتمردان و حاکمان بیش از بقیه به اعتماد عمومی نیاز دارند. برای ایجاد امنیت و اصلاح مملکت در بسیاری از بخش‌ها نیاز به همراهی مردم است. همراهی که گرچه با هیچ ثروتی قابل قیاس نیست اما می‌تواند مبدأ و منشأ ثروت‌های کلانی نیز باشد.

امروزه با تغییر و جابه‌جایی نسل‌ها رو به رو هستیم که پس از اعتراضات اخیر نشان داده‌اند که نه تنها نوع مطالباتشان با نسل‌های گذشته بلکه نوع کنشگری آنها هم متفاوت است. باید این موضوع را خوب فهمید، درک کرد و نسبت به آن برنامه داشت.

مطالبه‌ای در جامعه وجود دارد که نمی‌توان آن را نادیده گرفت، بلکه باید نسبت به آن برنامه داشت و برای دستیابی به رضایتمندی عمومی با این نسل به فهم مشترک رسید.

همچنین باید در حوزه مسائل داخلی با یک تغییر مثبت به سمت نیازهای جامعه حرکت کنیم. این تغییر مثبت بیشتر به روش‌ها و به نوع مدیریتی که اجرا می شود برمی‌گردد که اکنون به تحول نیاز داریم. مهم این است که بتوانیم برخی ساختارها را تغییر دهیم تا رضایتمندی بیشتری کسب کرده تا سپس منجر به سرمایه اجتماعی شود.

مجموعه حاکمیت یعنی مجموعه دولت، مجلس و دستگاه قضایی باید به دنبال این باشند که اعتماد عمومی را نسبت به نوع رفتار و کنش‌های این مجموعه‌ها بالا ببرند، اگر اعتماد عمومی بالا رود به تبع آن سرمایه سیاسی و اجتماعی هم افزایش پیدا می‌کند و به دنبال آن مشارکت اجتماعی هم پدید می‌آید. در این نقطه است که می‌توان ایران قوی و یکپارچه‌ای را شاهد بود اما درغیر این صورت شاهد تضعیف خواهیم بود.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس