شهرستان ملایر، این روزها صحنه تقابل 2 جریانِ «پیشرفتهای امیدبخش» و «تعللهای نگرانکننده» است. از یک سو، خبر راهاندازی قریبالوقوع پروژههای ملی و زیربنایی مانند مجتمع پرتودهی غرب کشور و نیروگاه خورشیدی ۱۰۰ مگاواتی، نوید آیندهای درخشان و توسعهای پایدار را میدهد و از سوی دیگر، خواب زمستانی پروژههایی مانند کارخانه شیشه، همچنان زخم کهنه «سرمایهگذاریهای نامطمئن» را بر پیکره این شهرستان تازه میکند.
آمادهبودن استخر گاما به عنوان قلب تپنده مجتمع پرتودهی، یک دستاورد بزرگ ملی است. این پروژه که با جذب ۸۰ میلیارد تومان تسهیلات به مرحله پایانی رسیده، تنها یک پروژه عمرانی نیست؛ بلکه یک تحول در صنایع پزشکی، کشاورزی و دامپروری منطقه غرب کشور محسوب میشود. بهرهبرداری از آن میتواند ملایر را به قطب فناوریهای پیشرفته تبدیل کند. اما نکته کلیدی، رفع موانع واردات قطعات استراتژیک است که باید با عزمی ملی و فوری حل شود.
وضعیت پروژه کارخانه شیشه، به یک «نمونه مطالعه» برای مدیریت سرمایهگذاری تبدیل شده است. تحویل بهترین زمینهای شهرستان به سرمایهگذاری که حتی ۱۰ درصد پیشرفت فیزیکی ندارد، نه فقط یک اشتباه، بلکه یک «غفلت مدیریتی» بزرگ است. هشدار جدی نماینده مجلس برای خلع ید این زمین، پیام روشنی دارد: ملایر دیگر ظرفیت بلاتکلیفی پروژههای نمادین را ندارد. این اقدام باید به یک سیاست الزامی برای تمامی پروژههای راکد تبدیل شود تا از اتلاف منابع عمومی جلوگیری گردد.
سالها توقف پروژه نیروگاه سیکل ترکیبی، نمونهای از ضعف در تأمین مالی بود. اما حضور یک سرمایهگذار جدید و پیگیری برای دریافت فاینانس از طریق هلدینگ وزارت دفاع، میتواند نقطه عطفی باشد. این مدل، یعنی استفاده از ظرفیتهای نهادهای قدرتمند اقتصادی برای نجات پروژههای محرومیتزدا، الگویی است که باید در سطح کشور ترویج شود.
رویکرد منتقدانه و شفاف نماینده ملایر در مورد پروژه ۵۱۵ هکتاری، درس بزرگی برای همه مدیران است. “کلنگزنی نمایشی” بدون انجام کارهای مقدماتی نه تنها پیشرفت نمیآورد، بلکه اعتماد عمومی را تخریب میکند. حالا که با پیگیریهای مستمر، مشکلات زمین و اعتبار آن در حال حل شدن است، باید از تجربه گذشته درس گرفت و بر «اجرای قانونمند» و «شفافیت» پای فشرد.
اعلام خبر تأمین اعتبار برای 2 مجتمع آبرسانی بزرگ در منطقه، امیدی تازه برای روستاییان است. این پروژهها که توسط قرارگاه محرومیتزدایی اجرا میشوند، نشان میدهد وقتی اراده ملی و مدیریت محلی همسو شود، میتوان بر چالشهای دیرپایی مانند کمآبی غلبه کرد.
در پایان ملایر در یک برهه حساس قرار دارد. این شهرستان میتواند با مدیریت جهادی، نقدپذیری و عزم راسخ برای به ثمر نشاندن پروژههای کلیدی مانند پرتودهی و نیروگاه خورشیدی، به الگویی برای توسعه منطقهای تبدیل شود. شرط نخست این موفقیت، برخورد قاطع با پروژههای راکد و سرمایهگذاران غیرمتعهد است. آینده ملایر نه در وعدهها، که در عملگرایی و پاسخگویی مدیران آن رقم خواهد خورد.
