ملایر - سحر یوسفی: در چند روز اخیر شاهد کلنگزنی پروژهای جدید در روستای حسینآباد شاملو از توابع جوکار شهرستان ملایر برای ساخت استخر بودیم. این پروژه با زیربنای ۱۶۰۰ متر مربع شامل استخر اصلی، سونا، جکوزی و بخش کودکان طراحی شده و با اعتبار ۵۰ میلیارد تومان ایجاد میشود. هدف از اجرای این طرح، توسعه زیرساختهای ورزشی و افزایش نشاط اجتماعی در منطقه عنوان شده است.
هرچند این اقدام مثبت است و توسعه زیرساختهای ورزشی در مناطق مختلف ارزشمند است، اما پرسشی جدی و منطقی را پیش میکشد: آیا پیش از آغاز طرحهای جدید، پروژههای نیمهتمام موجود از همین دست پروژهها در شهرستان تکمیل شدهاند؟
نمونه روشن این وضعیت، پروژه استخر سامن است؛ استخر روبازی که در سال ۱۳۹۰ در سامن ایجاد و مورد استقبال مردم این شهر واقع شد و در سال ۱۳۹۵ با هدف سرپوشیدهسازی، عملیات تعمیر و بازسازی آن آغاز و تا امروز که نزدیک به یک دهه است نیمهکاره و بلاتکلیف باقی مانده است.
در حالیکه بیش از ۳ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان در سال ۹۵ برای اجرای سرپوشیدهسازی این پروژه ورزشی هزینه شد، اکنون برای تکمیل این پروژه به بیش از ۲۴ میلیارد تومان اعتبار جدید نیاز است و روز به روز با افزایش تورم، این هزینه نیز در حال افزایش است. در این میان، فرسودگی سازه و تخریب زیرساختهای موجود، عملاً هزینههای گذشته را از بین میبرد.
ضرورت تکمیل این پروژه زمانی آشکارتر میشود که شرایط شهر سامن را در نظر بگیریم؛ شهری با قدمت تاریخی بالا، جمعیت قابلتوجه و بیش از ۴۰ روستای وابسته. نبود امکانات ورزشی و رفاهی کافی در این منطقه، یکی از عوامل تشدید مهاجرت جوانان و کاهش پویایی اجتماعی در سالهای اخیر بوده است.
از سوی دیگر، سامن دارای 2 تیم خوب کشتی در لیگ استان، تیم هندبال در سطح کشوری، تیم والیبال فعال و ورزشکاران مستعدی است که به امکاناتی نظیر استخر برای تمرین، آبدرمانی و بازتوانی بدنی نیاز دارند. این واقعیت نشان میدهد که بهرهبرداری از استخر سامن نه تنها یک پروژه عمرانی، بلکه گامی ضروری در راستای حفظ نشاط، سلامت و ماندگاری جمعیت در منطقه است.
چنین نمونههایی بهروشنی نشان میدهد که پیش از هر تصمیم برای اجرای پروژههای جدید، ضروری است منابع و توان مدیریتی به سمت تکمیل طرحهای ناتمام هدایت شود. وقتی سازهای که با بودجه عمومی ساخته شده در حال نابودی است، آغاز طرحی تازه در نقطهای دیگر به معنای گسترش همین چرخه ناتمام خواهد بود.
هدف از توسعه، افزایش کیفیت زندگی و بهرهمندی مردم از امکانات است؛ اما این هدف زمانی محقق میشود که پروژههای آغازشده به نتیجه برسند، نه آنکه در مرحلهای متوقف شوند و سرمایههای صرفشده بیثمر بماند.
انتظار منطقی و بهحق مردم این است که طرحهای نیمهتمام، از جمله استخر سامن، در اولویت برنامهریزیها و تخصیص اعتبارات قرار گیرد تا شاهد بازگشت بهرهوری به سرمایههای موجود باشیم. بدون اتمام این طرحها، هیچ کلنگ تازهای معنای واقعی توسعه را نخواهد داشت.
