آیینی باشکوه در جوار المان حافظیه
ملایر- سحر یوسفی: روزی خاطرهانگیز و لبریز از شعر، موسیقی و معنویت در جوار المان زیبای حافظیه در مجموعه گردشگری «مینیورد» ملایر رقم خورد؛ جایی که شاعران، هنرمندان، اهالی فرهنگ و ادب از شهرهای مختلف گرد هم آمدند تا در سالروز بزرگداشت خواجه حافظ شیرازی، با سخن و ساز و شعر، ادای احترام کنند به روح بلند مردی که قرنهاست زبان دل ایرانیان است.
این مراسم با حضور چهرههای شاخص شعر و ادب از شهرهای همدان، ملایر، نهاوند، تویسرکان، بهار، خرمآباد و بروجرد برگزار شد و اجرای برنامههایی نظیر قرائت اشعار حافظ، نقالی و سخنرانیهای ادبی، موسیقی سنتی و آیینی، و بخش ویژه حافظخوانی کودکان و نوجوانان، فضایی فرهنگی و معنوی را برای حاضران رقم زد.
المان حافظیه در «جهان کوچک» ملایر که بازآفرینی خلاقانهای از نمادهای ملی ایرانزمین است، بستری هنرمندانه برای این رویداد فراهم آورد؛ بستری که به خوبی توانست فرم و معنا را در هم آمیزد و پیوند ملموس هنر، هویت و میراث را به تصویر بکشد.
این آیین نهتنها فرصتی برای ادای احترام به مقام حافظ، بلکه مجالی بود برای بازاندیشی در اندیشههای ژرف او و پیامی که پس از قرنها، همچنان در زندگی ایرانیان طراوت دارد و راهگشا باقی مانده است.
رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ملایر در این آئین با اشاره به جایگاه بیبدیل حافظ در فرهنگ ایرانی و اسلامی اظهار داشت: به فرموده رهبر معظم انقلاب، دیوان حافظ مستفاد از قرآن است. پس بزرگداشت حافظ، بزرگداشت قرآن، فرهنگ ایرانی و اندیشه ناب الهی است که در قالب شعری فاخر، به زیبایی بیان شدهاند.
فرشاد کشاورزیان افزود: لسانالغیب، نه تنها شاعر دلها، بلکه آیینهای روشن از حکمت و عرفان اسلامی است. مردم ایران، در شب یلدا، نوروز و دیگر آیینهای ملی، دیوان حافظ را در کنار قرآن گرامی میدارند و با تفأل به آن، پاسخ دل خود را میجویند.
وی همچنین با اشاره به بینالمللی بودن شخصیت حافظ بیان کرد: شاعران بزرگی همچون گوته، در برابر عظمت حافظ سر تعظیم فرود آوردهاند و حافظپژوهی را کلید درک ادبیات عارفانه دانستهاند.
کشاورزیان در خصوص انتخاب ۲۰ مهرماه به عنوان روز بزرگداشت حافظ نیز گفت: به پیشنهاد کوروش کمالی سروستانی، پژوهشگر و زبانشناس معاصر، این روز بهدلیل تداعی معانی مهر، دوستی و عدد بیست به عنوان نماد کمال، برای این مناسبت انتخاب شده است.
وی در پایان گفت: آئین بزرگداشت حافظ در ملایر، جلوهای بیبدیل از احترام به فرهنگ و ادب کهن ایرانزمین بود و نشان داد حافظ، همچنان در جان و زبان ایرانیان زنده است؛ نه فقط در دیوانی که ورق میزنیم، بلکه در روحی که با او نفس میکشد.
