پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

پایتخت طلای سبز را دریابید

توانمندی‌های تویسرکان مدیریت می‌خواهد

نویسنده : سمانه جهانگیری‌عرش

هرمنطقه‌ای که دور تا دور خانه‌ها و لابه‌لای کوچه پس کوچه‌های آن را درخت‌هایی فراگرفته باشد که شاخه‌های بلندشان به سوی آسمان قد علم کرده باشد، آنجا تیکه‌ای از بهشت است.

تویسرکان شهری است کوچک و قدیمی با تاریخی مهجور و البته پرفراز و نشیب. شهری که می‌گویند در بن‌بست است اما مردمی دارد که شهر خود را دوست دارند. میزان مهاجرت جوانان از این شهر بالاست که علت آن هم این است که از بیکاری فرسوده‌‌اند و در سودای پولدار شدن مجبور به ترک دیار شده‌اند.

از نظر جغرافیایی و خلوت بودن، گویی مردم در کوچه‌ای بن‌بست گیر افتاده‌اند. مردم این بهشت کوچک گمشده اشتیاق فراوانی برای معرفی شهر خود به غریبه‌ها دارند. انگار که آنان را به کشف ناشناخته‌ای دعوت می‌کنند و اغلب از این مهمان‌نوازی سربلند بیرون می‌آیند.

در گذشته، شهرستان تویسرکان برای خودش اسم و رسم‌هایی داشت و با شهرهای بزرگی همچون اصفهان مراودات پرثمری برقرار می‌کرد که از ثمرات آن، میررضی، شاعر عارف مسلک که پدر ابراهیم ادهم، سید حسین طاهرزاده موسیقیدان، شیخ محمدنبی تویسرکانی معروف به محدث و خیل عظیمی از فرهیختگان گذشته تویسرکانی است. این شهر نخبه پروری خود را در عرصه صنعت و هنر هم تا امروز ادامه داده است.

تویسرکان با این قدمت و قابلیت امروز با اینکه با کیفیت‌ترین گردو و معادن فراوان عالی‌ترین سنگ گرانیت مشکی جهان را دارد و حتی بدون اغراق بهترین صنعتگران مبل و منبت ایران را پرورانده است، به دلیل توجه نکردن مسئولان و استفاده نکردن از مدیران بومی منطقه دچار نوعی سقوط توسعه یافتگی شده‌است.

اما چرا تویسرکان، دیگر مثل گذشته‌ها اسم و رسم‌هایی ندارد؟ مردم سخت‌کوش این دیارتلاش‌های فراوانی می‌کنند که اسناد بی‌دلیل آن، جوان پراز امید تویسرکانی بود که نخستین کارخانه ایران، در زمینه استحصال تانن از پوست گردو را که در صنایع بسیاری کاربرد دارد به سرانجام رساند اما بعد از چند سال ورشکسته شد یا در تویسرکان نخستین کارخانه فرآوری گردو احداث شد اما به سرانجام نرسید. بیشتر صنعتگران منبت تویسرکانی به شهر‌های همجوار مانند ملایر و همدان مهاجرت کردند و کارگاه دیگری به راه‌ انداختند. باید با چرایی سقوط تویسرکان از ریل توسعه آشنا شد.

وقتی وجود بارگاه حضرت حبقوق نبی (ع) یکی از پیامبران الهی موجب شده است تویسرکان از معدود مناطق ایران باشد که از این ظرفیت بزرگ مذهبی، معنوی و تاریخی برخوردار باشد، وقتی طبیعت کاملاً بکر روستاهای تویسرکان گردشگران را وسوسه می‌کند، وقتی با کیفیت‌ترین و البته گران‌ترین گردوی کشور در این شهر تولید می‌شود، نمی‌توان چنین رکودی را باور کرد.

حالا دیگر اهالی تویسرکان خوب می‌دانند که بهانه‌هایی مثل کوچک بودن شهر و در مسیر دیگر شهرها قرار نگرفتن نه فقط نقطه ضعف و مانع توسعه نیست که حتی می‌تواند دلیلی برای توسعه هم باشد.

باید پذیرفت که این تاریخ 2500 ساله حرف‌های بیشتری برای گفتن دارد. کافی است باور کنیم این شهر بن‌بست نیست.

امروزه هر شهری که بخواهد رشد کند نیازمند مدیران توانمند و آشنا به همه امور شهرستان و قابلیتهای موجود در آن است. البته مردم شهرستان نمونه این نوع مدیران را در قامت فرماندار، شهردار و برخی مدیران اداری بعد از انقلاب، تجربه کرده و ثمرات وجود آنها را در قیاس با سایر مدیران دیده اند اما در هر حال ضعف مدیریت این شهرستان را می‌توان از همین بی‌خبر بودن و یا اخبار ضعیف شهرستان در رسانه ها به عینه دید.

شهر برای توسعه نیازمند راه‌های مواصلاتی روان است تا بتواند منابع مالی خصوصی و دولتی را به خود جذب نماید؛ یکی دیگر از عواملی که تویسرکان را دچار ضعف توسعه یافتگی کرده، نداشتن راه‌های مواصلاتی مناسب است. در اوایل دهه 60 بود که به همت مهندس خیرخواه تویسرکانی و رئیس دولت وقت، " هاشمی رفسنجانی" با احداث "تونل تویسرکان، سرکان به همدان" که قلب کوه الوند را می‌شکافت، قرار شد تویسرکان را به جمع شهرهای پویا ملحق نمایند
تا فاصله تویسرکان به همدان از 85 کیلومتر به 25 کیلومتر در آینده مبدل شود تا در مناطق استانی و کشوری تحولات شگرفی حاصل شود.

کارهای مربوط به تونل پس از 3 دهه وقفه درست آن زمان که شهرستانهای دیگر دنبال جذب سرمایه‌گذار بودند، در دولت‌های بعد لاکپشتی انجام شد و این رگ حیات، تویسرکان را در مسیر توسعه قرار داد اما بعد از آن توجه چندانی به جذب سرمایه‌گذار که دیگر مؤلفه توسعه است نشد و طرح موضوع بن بست جغرافیایی همانند بیماری واگیردار به جان مردم تویسرکان افتاد که همه شاهد این هستند به دلیل نبود کار، جمعیت تویسرکان نه اینکه رشد نکرده، هر روزه در حال کاهش یافتن است زیرا بر اساس تحقیقاتی و امارهای مسئولان جمعیت شهر در سال 1365 که 150 هزار نفر بود در سال 1385 به 110 هزار نفر کاهش یافته است.

بر اساس آخرین سرشماری در سال ۱۳۹۰، جمعیت شهرستان تویسرکان ۱۰۱٬۶۶۶ نفر و بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال1۳۹۵، جمعیت آن ۵۵٬۷۰۸ نفر است و اگر میانگین‌گیری شود، سالی دو هزار نفر از تویسرکان به شهرها کار مهاجرت کرده‌اند که یک فاجعه است و امروزه در استان همدان، تویسرکان را به نام مسن‌ترین شهر استان با جمعیتی منفی در کشور می‌شناسند.

امروزه، مردم تویسرکان می‌دانند رگ حیات شهر در دست ریاست جمهوری است که به شایستگی مهره‌های مدیریتی را بچیند و با سفر به شهرها بودجه‌هایی برای پروژه‌های به ثمر ننشسته تعریف کند تا محرومیت از چهره شهرهای دور زدوده شود.

در نهایت، مردم با توجه به صحبتهایی که با بسیاری از آنها شد و دغدغه‌هایی که از نبود شغل، صنعت و توجه نکردن به بخش گردشگری شهرستان و توانمندیها و قابلیتهای تویسرکان به ویژه تولیدات کشاورزی داشتند مسائل شهرستان را بیان کردند و وعده دادند که روز جمعه پای صندوق‌های رأی حاضر خواهند شد با این امید که با انتخاب شایسته قطعه‌ای از خاک ایران تاریخ ساز برای همیشه به تاریخ نپیوندد.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس