پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

مادستانی‌ها از رئیس‌جمهوری چه می‌خواهند

نویسنده : اویس پورصالحی

حدود 4روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری، کاندیداها در حال تبلیغات و شعار دادن هستند و مردم هم لابه‌لای صحبت هر یک از آنها به دنبال برنامه و راهی برای حل مشکلات می‌گردند.

8تیرماه امسال انتخابات ریاست جمهوری را در پیش داریم و تنها حدود 4روز تا برگزاری انتخابات ریاست جمهوری باقی مانده و تبلیغات و فعالیت ستادهای انتخاباتی 6 کاندیدای انتخابات چهاردهمین دوره ریاست جمهوری، آغاز شده‌ است.

کاندیداها سعی می‌کنند با دادن وعده‌ها، شعارها واعلام برنامه‌ها نظر مردم برای رأی دادن به خود را جذب کنند و مردم امیدوارند وقتی کاندیدای منتخبشان رئیس‌جمهور می‌شود این وعده وعیدها را فراموش نکند.

برای مردم،اینکه انتخابات 1403 به کدام سو می‌رود و در مناظره چندم، فلان نامزد انتخاباتی نقش پوششی داشته یا روکشی، برایشان مسأله نیست؛ مسأله آنها فقط شرایط زندگی است که انتظار دارند از سر بزنگاه سخت زندگی به مرحله‌ای راحت‌تر برسند.

حالا زمانی است که عموم مردم در لابه‌لای صحبت هر یک از آنها به دنبال برنامه و راهی برای حل مشکلات می‌گردند.

بیشتر مردم دغدغه نان دارند با یک 4دیواری و شغلی نه باب علاقه که به اندازه خرجشان. حالا آنها به این باور رسیده اند که رئیس جمهوری منجی نیست، اما اثرگذار هست.

تأثیر در همان دغدغه نان شب، سقف بالای سر و حساب و کتابی که سر ماهش، خیلی زود به آخر ماه می‌رسد. دغدغه آینده را هم دارند و رؤیای زندگی در جامعه‌ای پویاتر و سرزنده‌تر با مشکلات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کمتر. پای درد و دل آنها که می‌نشینیم، خواسته هایشان از رئیس جمهوری بعدی تقریباً مشترک است. بیشتر دغدغه معیشت است و گردش چرخ زندگی.

در این میان نامزدها باید توجه داشته باشند که تاریخ مصرف برخی از صحبت‌ها برای کسب رأی بیشتر مدت‌هاست که گذشته است؛ بنابراین آنچه سبب افزایش رأی آنها خواهد شد، همان چیزی است که بیشتر برای عموم جامعه اولویت دارد.

مردم نه غول جادو می‌خواهند نه وعده‌های سر خرمن؛ حداقل انتظارشان فریب ندادن مردم است. اینکه یکی بگوید تورم را به صفر می‌رسانم و آن یکی بگوید اقتصاد را از این رو به‌ آن رو می‌کنم، حکایت غول جادو و وعده‌های سر خرمن است. حافظه تاریخی مردم هم پُر از این وعده هاست.

گرما در اوایل تابستان به گرمای آخر مرداد می‌ماند و شاید اگر وسط پیاده‌راه امام نبودیم، هیچ عابری را برای یک لحظه هم متوقف نمی‌دیدیم تا پاسخگوی پرسش‌های ما باشد.

در همین گذر با این پرسش که از رئیس جمهور بعدی چه می‌خواهید؟، سراغشان می‌رویم.

خانمی می‌گوید: چرا باید من با مدرک دانشگاهی، شغلی رسمی در این شهر پیدا نکنم و مجبور به فروشندگی در مغازه باشم؟ چرا باید در 35 سالگی هنوز مجرد باشم؟ مگر نه اینکه رئیس جمهور‌های قبلی هم به ما وعده ایجاد اشتغال، رفع بیکاری فارغ التحصیلان دانشگاهی و تسهیل در امور جوانان را دادند، پس چه شد؟ حاصل این وعده‌ها جزء ناامیدی، دلسردی و بی اعتمادی نبود. برای همین می‌گویم رئیس جمهور بعدی وعده‌هایی را بدهد که بتواند آنها را اجرا کند.

مریم غلامی، یک شهروند اهل همدان می‌گوید: نکته مهم این است که رئیس‌جمهوری باید به‌گونه‌ای باشد که مردم احساس کنند او و تمام کارگزارانش از هیأت وزیران و مدیران کلان کشور تمام قد و با تمام توان در حال تلاش برای خدمت‌رسانی به مردم هستند.

این شهروند همدانی بیان می‌کند: مناظره‌ها زمینه خوبی ایجاد کرده است تا مردم با میزان شناخت کاندیدها از مسائل کشور، دیدگاه‌ها و اولویت‌های برنامه‌های آنها آشنا شوند.

او می‌گوید: ما به رئیس‌جمهوری نیاز داریم که درعین پرداختن به اولویت‌های کشور مانند مسائل اقتصادی، سیاسی و امنیتی از موضوعات مهم دیگر که حساسیت خاص خود را دارند، مانند آموزش وپرورش، بانوان، مسائل کودکان و نوجوانان، محیط زیست و ... غافل نشود و این مستلزم آن است که افراد خبره، متخصص، عادل و دلسوز را در حوزه‌های مختلف به کار گیرد. افرادی که مسائل را به خوبی بشناسند، اهل مشورت باشند و در مقام عمل کوچک‌ترین کوتاهی از آنها سر نزند.

یک راننده تاکسی است که انتظاراتش از رئیس جمهوری بعدی را به رفع مشکلات معیشتی گره می‌زند، می‌گوید: اینکه ارزانی بیاید و قیمت کالا‌ها و خدمات تغییر کند، شاید معجزه باشد که این هم اتفاق نمی‌افتد. اصلاً ارزانی پیشکش، حداقل رئیس جهموری بعدی، طوری کشور را مدیریت کند که گرانی روز به روز به مردم فشار نیاورد. قیمت‌ها را حداقل برای یک سال ثابت نگه دارند، نه اینکه قیمت‌ها حتی به ساعت و ثانیه هم تغییر کند. قیمت یک پاکت شیر در یک سال 4 بار گران می‌شود! بعد بهانه می‌آورند که تحریم هستیم.

برای کالای داخلی هم همین بهانه را می‌آورند. سال گذشته داستان روغن نباتی را دیدید. زمانی پدر‌ها و مادر‌های ما به جوان تر‌ها به شوخی می‌گفتند «بچه روغن نباتی هستید و توان جسمی ندارید.» حالا در عصری که ما ادعای پیشرفت داریم، یک حلب روغن نباتی را که قدیمی‌ها آن را به سخره می‌گرفتند، باید با کارت ملی و صف و قیمتی چند برابر تهیه کنیم. این‌ها گرانی‌های جزء هستند؛ حالا شما بگیرید از گرانی مسکن، خودرو، لوازم خودرو که برای تعمیر یک قطعه باید نصف درامد ماهیانه مان را بدهیم تا گرانی کالا‌ها و خدمات دیگر.

او می‌گوید: جوانی مان به بلاتکلیفی، بیکاری و در کل بطالت می‌گذرد. رئیس جمهور بعدی برای جوانان کاری بکند. تا شغل و درامد نداشته باشیم، نمی‌توانیم ازدواج کنیم. همین می‌شود که بلاتکلیف مانده ایم و بهترین سال‌های زندگی مان در حسرت می‌گذرد.

افرادی در مملکت ما ده عنوان شغلی را همزمان یدک می‌کشند، برای تمام فامیل خود در ادارات و سازمان‌ها کار پیدا می‌کنند وعده‌ای جوان مثل ما که دستمان به پارتی‌های اداری نرسیده، بیکار می‌مانند.

رئیس جمهور بعدی اگر دلش برای جوانان می‌سوزد، نخست اوضاع اشتغال را سامان دهد تا از این تبعیض‌ها خلاص شویم و سپس وعده‌های تسهیل در امور ازدواج و افزایش جمعیت جوان کشور را بدهد. وقتی ما جوانان شغل و درامدی برای گذران زندگی مجردی مان نداریم، چطور مدام حرف از ازدواج به موقع و فرزندآوری می‌زنند!

همه افسرده شده‌ایم برای سرزندگی اقدام کنند

در ایستگاه یکی از مناطق همدان، کارمند یکی از ادارات که هم شغل دارد و هم درامد، از نارضایتی زندگی در جامعه امروزی شاکی است. می‌گوید: احساس می‌کنم خودم و همه آدم‌های دور و برم افسرده شده اند. از رئیس جمهوری بعدی انتظار دارم برای سرزندگی و پویایی جامعه اقدام کند، نه اینکه فقط حرفش را بزنند. چرا باید این همه از آینده ناامید باشیم و به خیلی از اتفاقات، بی تفاوت. مگر نه اینکه این‌ها علائم افسردگی یک جامعه است؟ شاید اگر مشکلات و آسیب‌های جامعه کمتر شود، خود به خود سرزندگی هم ایجاد شود.

انتظار رأی اولی ها آزادی‌های اجتماعی

دهه هشتادی‌ها حالا به انتخاب رئیس جمهوری رسیده اند. همان‌هایی که متفاوت از نسل‌های قبلی بودند، هم در شیوه‌ها و سبک زندگی و هم در انتظارات. رأی اولی هستند با دیدگاه‌هایی گاه عجیب و غریب. در صحبت با آنها این تفاوت را در انتظارات از رئیس جمهور آینده هم می‌بینیم. حرف از آزادی‌های فردی و اجتماعی می‌زنند. آزادی شبکه‌های اجتماعی، آزادی بیان دیدگاه‌ها و نظرات، رفع محدودیت‌هایی که در برخی مسائل و امور وجود دارد. از همه مهم تر، ایجاد زمینه برای شغل و آینده این نسل، خواسته هایشان از رئیس جمهوری بعدی است.

دانشجویی که مقطع کارشناسی ارشد را می‌گذراند، می‌گوید: مدام از این و آن می‌شنویم که حتی اگر درس بخوانید، آخرش اگر لابی، پارتی، نفوذ و ... نداشته باشید، به هیچ جایی نمی‌رسید. از طرف دیگر این همه فساد و رانت را می‌بینیم که در همه بخش‌های جامعه گسترده شده است. با این معضلات چطور می‌توانیم به آینده خوش بین باشیم؟ مگر اینکه رئیس جمهور آینده، نه یک تغییر، که یک تحول اداری و ساختاری راه بیندازد و فساد و رانت را کم کند.

کِشتی به گِل نشسته تولید را دریابد

کسبه، اهل بازار و آنهایی که در تولید کالا دستی دارند، مثل قشر‌های دیگر مردم، وقتی حرف از رئیس جمهوری بعدی پیش می‌آید، نخست از مشکلات اقتصادی می‌گویند. قبل از کرونا هم حال و اوضاع تولید و بازار خوب نبود، حالا 2 سال است که کرونا تمام شده اما کارگران بیکار شده بخش تولید، چیزی جز رونق دوباره کارخانه‌ها و کارگاه‌ها از رئیس جمهوری بعدی نمی‌خواهند.

تولیدکنندگان هم می‌گویند کشتی به گِل نشسته است و با وعده وام و تسهیلات نمی‌توان تولید را رونق داد. باید مشکلات زنجیره‌ای را در این بخش رفع کنند.

مهدی براتی کارگر یکی از ادارات دولتی است و یک فرزند دارد. او درمورد شرکت در انتخابات می‌گویدهمدان به عنوان یک شهر گردشگری با قابلیت بالا نیاز به توجه دارد.

مشکلات اجتماعی و کاری و همه چیز در همدان بالاست، می‌گویند فرد عادل و دارای شاخص‌های مناسب را انتخاب کنید اما من بین این کاندیداها هنوز در مورد فردی به اجماع نرسیده‌ام.

نظام گل فروش نیز کارمند است و در مورد انتخابات و انتظارات از رئیس جمهوری آینده می‌گوید: رئیس جمهوری آینده باید تحلیل درست و اشراف کاملی از مسائل ایران داشته باشد و باید واقعیت‌نگر باشد، نباید براساس انتظارات حزبش تصمیم‌گیری کند.

او بیان می‌کند: باید نسبت به مسائل جوانان و مسائل سیاسی با تحلیل درست، برنامه داشته باشد در غیر این صورت امکان طراحی برنامه مبتنی بر واقعیت جامعه به‌ویژه در حوزه زنان، جوانان، فضای مجازی و مسائل سیاسی وجود ندارد و دچار مشکل خواهند شد.

نظام عنوان می‌کند: اگر برنامه نداشته باشد. در صحبت برخی از دوستان به جز یکی دو نفر چیزی به عنوان برنامه نمی‌بینیم.

این شهروند بیان می کند: در این دوره مناظرات بهتر بود و کاندیداها تا حدی روال اخلاق‌مدارانه‌ای را رعایت کردند. از سوی دیگر سؤالات کارشناسی‌تر و مصداقی‌تر طراحی شده است، به‌گونه‌ای که برنامه‌های ملموس یک کاندید قابلیت شناسایی بهتری دارد.

او ادامه می‌دهد: شرکت در انتخابات برای داشتن آینده بهتر، لازم است. ما در حال زندگی کردن در این مملکت هستیم و همه باید نسبت به این کشتی حساس باشند و با وجود همه مشکلات باید کسی باشد که سکان هدایت را به دست بگیرد، بنابراین شرکت در انتخابات و انتخاب فرد اصلح یک کار عاقلانه است.

وی می‌گوید:‌ شرکت در انتخابات به عنوان یک پشتوانه قوی برای کشور یک کار عقلی است و باید همه حضور داشته باشند.

ناصر مظفریان یکی دیگر از شهروندان می‌گوید: رئیس جمهوری آینده باید منافع مملکت را به حزب خود ارجح نداند. اگر کسی اهل علم، انقلاب، هنر و فرهنگ باشد بسیار خوب است که در مجموعه باشد.

وی با اشاره به وضعیت مناظره‌ها ادامه می‌دهد: فعلاً در مناظره‌ها دیدیم که کاندیداها سعی کردند به یکدیگر احترام بگذارند. صحبت‌هایی که داشتند خوب است و اگر به حرف‌هایشان عمل کنند، مملکت گلستان می‌شود اما بعید می‌دانیم به این گفته‌ها دقیقاً عمل شود.

مهرداد نباتی دیگر شهروند همدانی نیز در مورد انتظارات از رئیس جمهوری آینده می‌گوید: یکی از مشکلات موجود در خصوص ارتباطات برون مرزی به‌ویژه روابط خارجی با کشورهای دیگر است.

وی ادامه می‌دهد: رئیس جمهوری آینده باید وزرایی توانمند انتخاب کند. در دوره‌های مختلف و دوره اخیر هم ایرادات زیادی نسبت به وزرا وجود داشت که باید فکری در این زمینه اندیشیده شود تا چنین مشکلاتی نداشته باشیم.

او ادامه می دهد: بحث تورم خیلی مهم است و رئیس جمهوری آینده باید به فکر تورمی ‌که وجود دارد، باشد.

وی می‌گوید: در مناظره‌ها دیدیم که 4کاندیدا که در دوره قبل حضور داشتند و این دوره هم حضور داشتند برنامه خاصی برای ارائه نداشتند و وعده‌های نشدنی مانند ارائه سهمیه طلا یا افزایش یارانه به مردم دادند که شاید قابلیت اجرایی نداشته باشند یا در عمل نتوانند اجرا کنند. امیدواریم وعده‌هایی داده شود که عملی باشند. در روزهای آخر مناظره بیشتر مشخص می‌شود که شرایط چگونه است.

این شهروند همدانی بیان می‌کند: مردم باید حرف‌های کاندیداها را گوش دهند و براین اساس انتخاب درستی داشته باشند زیرا رأی ندادن یا رأی سفید نتیجه را تغییر نخواهد کرد.

علی دلدار یک شهروند دیگر نیز درمورد انتظارات خود از رئیس جمهوری آینده می‌گوید: نخستین انتظار از رئیس جمهوری رفع گرانی است چون بیشتر جنس‌ها گران هستند. علاوه بر این باید برای جوانان اشتغال‌زایی ایجاد کند.

او با تأکید بر مشکلات اقتصادی می‌گوید: امیدوارم افزایش حقوق‌ها متناسب با تورم باشد. مثلاً حقوق من یک میلیون تومان بیشتر می‌شود اما جنس‌ها ده میلیون تومان گران‌تر می‌شوند.

بی تفاوت‌ها به انتخابی که در راه است

بین افرادی که از قشر‌های مختلف پاسخ گوی پرسش‌های ما بودند، بی تفاوت‌ها به اینکه انتخابی در راه است، کم نبودند. در پاسخ به اینکه از رئیس جمهور بعدی چه می‌خواهید، برخی می‌گفتند چه فرقی می‌کند. مگر ما بگوییم چه می‌خواهیم، آنها عملی می‌کنند؟ یا بودند کسانی که بی تفاوت به این پرسش، بدون هیچ پاسخی، راهشان را ادامه می‌دادند. شاید اگر بذر بی اعتمادی را مدیران دولتی ما کمتر در جامعه پاشیده بودند، حالا شاهد اعتماد نداشتن به حرف‌ها و قول‌های رئیس جمهوری بعدی نبودیم. اصلاً همین خودش یک انتظار از رئیس جمهوری بعدی است؛ اینکه با عملکردش، اعتماد در جامعه را قوت ببخشد و فاصله بین مردم و دولت را کمتر کند.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس