گذران زندگی با نان خالی
مریم زنی ۴۵ ساله و بدون سرپرست از روستای منور تپه است، او میگوید: من و اغلب زنان روستایمان با پخت نان و ارسال به شهر امرارمعاش میکنیم. روزانه 20 کیلو نان تولید میکنیم و روزانه یک نفر با موتور از شهر میآید و نانها را تحویل میگیرد.دگاهی هم از شهریها سفارش نان با تعداد بالا داریم.
اغلب دیگر از تنورهای گازی استفاده میکنند اما ما همچنان با تنورهای زغالی و با جمعآوری هیزم از زمینهای کشاورزی تنورمان را گرم میکنیم و عطر و طعم نان قدیم را تقدیم سفرههای مردم میکنیم.
به گفته حمزه عبدکوند معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی شهرستان اسدآباد، روستای منور تپه 270 نفر جمعیت دارد. همه خانوارهای این روستا به پخت نان مشغول هستند و روزانه 30 کیلو نان تولید میکنند.
خودکفایی در قرنطینه
یکی از اهالی روستای چشمه قنداب میگوید: تا پیش از همهگیری کرونا روزانه به شهر رفتوآمد داشتیم. معمولا بهصورت روزمزد در شهر کار میکردیم و یا محصولاتی مانند عدس و نخود سیاه را برای فروش به شهر میبردیم. حدود 8 ماه است برای اینکه از روستا خارج نشویم اغلب از راه پرورش ماکیان و فروش گوشت و تخم مرغ گذران زندگی میکنیم.
اغلب بهصورت دورهگردی در روزبازارها و در سطح شهر مشغول به کار بودیم. با تعطیل شدن روزبازارها و برای سلامتی خانوادههایمان پرورش ماکیان را انتخاب کردیم.
یک روستایی دیگر هم که اهل ترخینآباد است، میگوید: مغازهداری در روستایمان ماهانه با خریدهای کلی ما را از رفتن به شهر بینیاز کرده است. اهالی روستا هم مایحتاج خود مانند سیبزمینی و پیاز را برای مصرف 3 ماهه خود از این مغازهدار تهیه میکنند.
با وجود مراکز بهداشت و حضور مستمر بهیاران بهندرت برای درمان به شهر میرویم. با فرمانداری رایزنی کردیم که از زمان شیوع کرونا انشعابات آب، برق و گاز در روستاها تا حد امکان قطع نشود اینگونه کمتر درگیر بروکراسیهای اداری شدیم و از ورود کرونا به روستایمان جلوگیری کردیم.
با تولید نخود سفید امرارمعاش میکنیم
یک کشاورز هم که اهل روستای سیفآباد است در اینباره توضیح میدهد: روال کشاورزی تغییر چندانی نداشته و با فروش حبوبات تولیدیمان که اغلب هم نخود سفید است، امرارمعاش میکنیم.
عدس، ماش، لوبیا و ذرت میکاریم که هم برای استفاده شخصی است هم برای فروش. همسرم و بیشتر زنان روستا هم ترخینه میپزند و به شهر میفروشند.
روستایی دیگری هم که اهل خنداب است و دامپروری میکند، میگوید: غالبا نهادههای دامی را از جوی تولیدی خودمان تأمین میکنیم. اگر هم در طول سال کمبودی داشته باشیم یا از روستاهای اطراف تهیه میکنیم و یا از طریق واسطه مقادیر زیادی را از شهر میخریم.
وحیدی که دهیار روستای پیفانج است، توضیح میدهد: یک وانتی ماهی یک بار مواد غذایی مورد نیاز را که در طول ماه به او سفارش میدهیم، میآورد و ماهم مایحتاج یک ماهه خود را از او تأمین میکنیم.
برخی مواقع هم که نیاز به اتصالات شیر،گاز و... داشته باشیم، لیست میگیریم و یک نفر که به شهر میرود برای همه خرید میکند.
۲۸۵ نفر معادل۸۰ خانوار جمعیت داریم،۳۰ خانوار دامدار هستند و مابقی یا کارگر روزمزد در روستاهای اطرافند و یا کشاورز.
با وجود گرانیهای بیش از حد چند ماهه اخیر، بیشتر همروستاییانم مدتهاست گوشت نخوردهاند و معمولا از طریق محصولات لبنی، ماکیان و آرد و نانی که با تنور محلی پخت میکنند، امرارمعاش میکنند.
دلالها گوشت را کیلویی80 هزار تومان میخرند
فلاح هم که از اهالی خنداب است، در اینباره میگوید: از راه سنتی امرارمعاش میکنیم. خوشبختانه در تهیه مواد اولیه زندگیمان به کسی وابسته نیستیم اما اینکه گوسفند زنده را دلال از ما کیلویی 80 هزارتومان میخرد و بعد در بازار قیمت 2برابری آن را میبینیم برایمان ناراحتکننده است. تا سال گشته دامهایمان را در میدان دام همدان میفروختیم، اینگونه هر کیلو 15 هزار تومان به نفعمان بود. امسال با وجود کرونا مجبوریم دامها را با قیمت پایینتر یا بهواسطه بفروشیم و یا به روستاهای اطراف.
افزایش قیمت محصولاتی مانند جو و کاه تأثیر زیادی در کاهش دام در روستاها داشته است. فردی که شغل اصلیش دامداری بود و تا سال گشته صد رأس دام داشت، امسال برای تهیه خوراک دام مجبور به فروش تعدادی از دامهای خود است.
اغلب روستاییان در صدد هستند تا با راهاندازی فرآوری محصولات و صنایع تبدیلی مانند خیارشور راه نوینی را برای امرارمعاش انتخاب کنند.
اغلب روستاها بیکار ندارد
بخشدارمرکزی شهرستان اسدآباد هم توضیح میدهد: تسهیلات اشتغالزایی روستایی که دولت برای روستاییان درنظر گرفته است بسیار مثمرثمر بوده است. بهطوریکه شاهد نرخ بالای مهاجرت معکوس بودهایم. این مهم نشاندهنده نگاه ویژه دولت به روستاییان است. در روستاها عموما بیکار نیست و جوانان با کشاوری و دامپروری و راهاندازی بنگاهها و کارگاههای کوچک کسب درآمد میکنند.
سلیمان نظریدوست میگوید: با شیوع کرونا در کشور اغلب روستاها در شهرستان مانع از ورود غیربومیها شدند. علاوهبر دامپروری و کشاورزی با راهاندازی کارگاه خیاطی، کارگاه سفال و سردخانه درآمد خود را افزایش دادند.
