پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

قرنطینه و سیر در عالم ناسوت

نویسنده : ابوعطا

روز دوم یا سوم قرنطینه کتاب‌های «باربارا دی انجلیس» و شوهرش «جان گری»، «برایان تریسی»، «اسکاول شین»، «الیف شافاک»، «میم، مؤدب پور»، «ر، اعتمادی» و «آنتونی رابینز» را برای بار چندم خواندم، همچنین «بی‌شعوری»، «لطفاً گوسفند نباشیم»، «مدیریت در دو دقیقه»، «نحوه سرمایه‌گذاری در بورس»، «پدر پولدار پدر بی‌پول» و هر چیزی که در بازار نشر مُد شده را برای بار چندم دوره کردم و پس از گذاشتن چندین استوری، دچار تهوع سارتری شده همه را به کناری پرتاب کردم.
روز چهارم، پنجم قرنطینه بود که تلویزیون را خاموش کردم تا دیگر پخش گزارش‌های خندان از «آی سی یو» را نبینم و نشنوم که «کرونا از آنفلوانزا خطرناک‌تر نیست» و «ماسک الزام ندارد» و بدتر از همه سریال «خانه به دوش» را برای بار دویستم نبینم، روز دهم، دوازدهم بود که اینستاگرام را هم غیرفعال کردم که دیگر چالش لبخند، کمپین امید، شطحیات گهربار پروفسور سمیعی قلابی و اجرای حرکات موزون با گان سبز را نبینم.
اکنون که روز یا شبِ نمی‌دانم چندم قرنطینه است به مقام فنا در سیر هپروت رسیده‌ام، ساعات اول رسیدن به مقام محو در هبوط و سیر در عالم لاهوت و ناسوت، وحشت سرتاسر وجودم را گرفت، از ملاقات روح آقابزرگ در آشپزخانه که داشت یه چیزی می‌ریخت تو چایی چندان تعجب نکردم اما اندکی بعد که یک چیز سُم‌دار در تاریکی پذیرایی شروع به راه رفتن کرد احساس ناامنی شدیدی وجودم را گرفت.
رو به سیاهی که در تاریکی راه می‌رفت و فقط سم‌هایش پیدا بود، گفتم: ببخشید، جسارت نباشه اینجا منزل من است و طبعاً در ممالک محروسه اجنه هم، حریم خصوصی باید معنایی داشته باشد.
سیاهی سم‌دار: بله می‌دانم، من اینجا زندگی می‌کنم، یعنی در واقع در سطح زیرین اینجا سکونت داریم و حالا شرایط اورژانسی پیش آمده که قرار شده ما به سطح بیاییم.
گفتم: والا من در کودکی و جوانی خزینه نرفته‌ام، شب هم ناخن نگرفته‌ام، چهارشنبه هم آب جوش بر زمین نریخته‌ام، هیچ وقت هم نگفتم جن و اشباح دروغ است و به خودم اجازه چنین جسارتی نداده‌ام پس اگر زحمتی نیست در مورد بنده ارفاق قائل شوید.
سیاهی سم‌دار: حالا چرا فاز مظلوم‌نمایی ورداشتی داداش، من که عزرائیل نیستم، جنم، از نوع خوبش، اومدم برات غذا بپزم، شما آدم‌ها که وضعتون خوبه، اجاره‌های خانه و مغازه که بخشیده شد، پول آب و برقم که نمی‌دین، اینترنت هم که رایگانه، چک‌ها هم تعلیق شده، یک میلیون تومان هم که به حسابتان ریختند، دیگه چه دردتونه؟
گفتم: البته بنده کی باشم که در صحت سخنان شما تردید بکنم ولی جناب آقا یا سرکار خانوم جن، باور بفرمایید گزارشاتی که به عرضتان رسانده‌اند زیاد هم با واقعیت انطباق ندارد اما به‌هرحال، اگر مرحله بعد از کرونا حمله اجنه و هیولاها است باید به عرض برسانم بنده هیچ گناهی نکرده‌ام که مستوجب عقاب باشم یعنی اصلاً امکانات خاصی نداشتم که گناهی بکنم، یک اینستاگرامی چک می‌کردیم که آن هم مشمول پهنای باند خارجی و هزینه چند برابر شد و دیگه حتی مکروهات را هم ترک کرده‌ام.
سیاهی سم‌دار به‌حدی خندید که لنگ‌هایش ببخشید، سُم‌هایش به هوا رفت، بعد هم به زور خنده خود را کنترل کرد و گفت: عزیز جان، من به گناهان تو کاری ندارم تازه همیشه در خلوت تو را نگاه می‌کنم میدونم چقدر بدبختی، یکی‌دو بار هم در گوش‌ات زمزمه کردم که حداقل راه‌های بهتری برای گناه پیدا کنی، نه داداش نه عزیز من، گفتم که من تو را خوب می‌شناسم تو از همه بیچاره‌ها بیچاره‌تری چون بقیه حداقل یه دخترخاله‌ای، نامزدی، جاست فرندی، دوست اجتماعی چیزی دارند که مشمول قرنطینه نمی‌شود ولی تو واقعاً تنها فردی هستی که این مدت جدا در خانه مانده‌ای و به مقامی رسیده‌ای که من را با چشم زمینی خود رؤیت کنی، الان هم خواستم بهت خبر بدم چند روز پیش که بچه تخس همسایه زنگ زد و فرار کرد و تو رفتی در را باز کردی، روی قفل تف کرده بود و متأسفانه اون قسمتی که ویروس بر دستت نشسته بود با صابون شسته نشد و تو اکنون مبتلا شده‌ای، چون دلم برات می‌سوزه خواستم بهت خبر بدم و برات سوپ درست کنم، امیدوارم زودتر خوب بشی تا من و خانواده سوژه خنده‌مان را از دست ندهیم.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس