پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

هر بحرانی از سیل تا گرانی دامن کارگران را می‌گیرد

مکان‌هایشان مشخص است جز یکی‌دو نقطه از شهر جایی ندارند، همان‌هایی که آفتاب نزده باید لقمه‌ای نان در ساک‌های دستی خود که اغلب از جنس گونی‌های 10 کیلویی برنج است بگذارند و راهی جنگ شوند، جنگ برای زنده ماندن!
در همدان گروهی از آن‌ها در میدان شریعتی، درست موازی بانک کوثر تا ورودی خیابان کرمانشاه صف می‌کشند و برخی در کنار مسجد نظر بیگ، دیگری در چراغ قرمز و تعدادی هم در میدان هگمتانه به‌سمت ترمینال قدیمی شهر در انتظارند.
انتظار برای آمدن کسی که بخواهد از آنها برای انجام کاری کوتاه و موقتی در حد چند ساعت از روز کمک بخواهد.
کارگران خدماتی و ساختمانی همیشه از بحران‌زدگی همدان سهم بیشتری دارند حالا هم که کرونا سر‌و‌کله‌اش پیدا شده دیگر توان از امانشان بریده و ضربه سنگینی به روند زندگیشان وارد کرده است تا جایی‌که به استناد سخنان دبیر اجرایی خانه کارگر استان همدان، حدود یک‌سوم جمعیت کارگری همدان یعنی 165 هزار نفر از آنان زندگی و معیشتشان قربانی کرونا شده است.
حالا برخی نمایندگان این قشر، همان‌ها که در بحران کرونا نمی‌توانند در خانه بمانند از حال و احوال این روزهایشان به همدان‌پیام می‌گویند و ترس از کرونا برایشان معنایی ندارد زیرا ترس بزرگ‌تری دارند که معیشت و بی‌پولی دچارشان کرده است.
رضا 28 ساله است و از نوجوانی جز کارگری کار دیگرای به‌عنوان حرفه نداشته است، او به خبرنگار ما از قصه این روزهایش چنین می‌گوید: زندگی ما تا پیش‌از کرونا هم چندان متفاوت نبود حالا هم که این بیماری آمده فرق زیادی به حال ما ندارد که بخواهیم از سختی زندگی در دوران کرونا صحبت کنیم چون همیشه و هر لحظه زندگی ما سخت است.
او که در خانواده‌ای 5 نفره زندگی می‌کند، ادامه می‌دهد: ما پدر نداریم، یعنی سال‌هاست که بی‌پدر زندگیمان اداره می‌شود، من و ۲ برادر دیگر هر ۳ کارگری می‌کنیم، آنها هر دو کارگر فصلی کشاورزی هستند و این روزها خیلی بیشتر از من سختی را احساس می‌کنند، برای همین من مجبورم در حال‌حاضر به‌جای ۲ برادر دیگرم هم کار کنم اما کو کار؟! از هر 10 نفری که کارگر ساختمانی می‌خواهند آیا یکی نصیب من شود یا نه؟ با این‌حال هر روز صبح به امید اینکه پولی به خانه ببرم همین‌جا(دور میدان شریعتی) منتظر می‌مانم تا کسی کارگری بخواهد و شاید شانس به من رو آورد و مرا ببرد.
مشهدی احمد که صورتش از موهای سپید پوشیده شده و پوستی تیره دارد، از ظواهرش پیداست سن بیشتری به نسبت بقیه دارد اما او هم داستان زندگی‌اش فرق چندانی با رضا و اصغر و علی، ناصر و مهدی، طاهر و مصطفی و ... ندارد.
می‌گوید: 65 ساله است و دارای ۳ دختر که یکی از آن‌ها درس می‌خواند و یکی در کارگاه خیاطی کار می‌کند و دیگری هم در رستوران یکی از هتل‌های شهر شیفتی کار خدماتی انجام می‌دهد.
مشهدی احمد از کرونا چیزهای زیادی را شنیده اما می‌گوید در خانه آن‌ها کرونا بیشتر شبیه به یک شوخی است زیرا تمام اعضای خانواده‌ جز همسرش صبح زود مجبورند از خانه بیرون بزنند و تا غروب کار کنند؛ حالا هم که کرونا آمده دخترها بیکار شده‌اند و تمام مسئولیت خانه به دوش پدر پیرشان افتاده است.
او می‌گوید: کسی از همسایه‌ها و حتی خانواده ۵ نفره‌اش از دستکش و ماسک و همه آن وسایلی که می‌گویند باید برای جلوگیری از این بیماری استفاده کنند را ندارند و خودشان با کمی آب و چند بطری وایتکس در تانکرهای بزرگ آب محله مایع ضدعفونی درست کرده‌اند تا همسایه‌ها همه باهم بتوانند از آن استفاده کنند.
مشهدی احمد هر روز روی طاقچه کنار مسجد نظربیگ در بلوار هگمتانه معروف به خیابان خاکی می‌نشیند و منتظر رسیدن ناجی برای بردن لقمه نانی به خانه است.
محمد 45 ساله است و با خواهرش زندگی می‌کند و می‌گوید: 7 سال است که سرپرستی خواهرش را بر عهده دارد و سال‌هاست پدر و مادرشان به رحمت خدا رفته‌اند.
محمد از جمله کارگرانی است که وام یک میلیون تومانی دولت نصیبش می‌شود و از این اتفاق خوشحال است، می‌گوید: تمام روزها را لحظه‌شماری می‌کنم که این وام به حسابم واریز شود تا بتوانم خریدی کلی برای خانه انجام دهم تا حداقل برای چند ماه دغدغه سیب زمینی، پیاز و برنج نداشته باشم!
او ادامه می‌دهد: خواهرم در سن ازدواج است و خیلی هم مشتاق تشکیل زندگی است اما به‌دلیل شرایطی که داریم نه خواستگار درست و حسابی دارد و نه حتی اگر داشته باشد من توان فرستادنش به خانه بخت را دارم؛ حالا هم که کرونا بلایی به سرمان آورده که شب‌ها نان خشک به آب می‌زنیم و می‌خوریم چون با اینکه ساعت‌ها اینجا منتظر کار می‌مانم اما روزهای زیادی بوده که دست از پا درازتر با شرمندگی از خواهرم مجبور شدم به خانه برگردم.
رضا، مشهدی احمد و محمد مشت‌های نمونه خرواری از زندگی این روزهای کارگران ساختمانی و خدماتی در همدان هستند که قصه غصه‌ها و گذران روزهایشان هفتاد من مثنوی است.
کارگران بیشترین آسیب بحران‌ها را می بینند
دبیر اجرایی خانه کارگر استان همدان در گفت‌وگو با همدان‌پیام درباره وضعیت این روزهای کارگران همدانی می‌گوید: در هیچ زمان و مکانی دولت‌ها حق و حقوقی به کارگران نمی‌دهند و همین سبب شده تا قشر کارگر در بحران‌ها بیشترین آسیب را ببینند.
چنگیز اصلانی با بیان اینکه در همدان 248 هزار بیمه‌شده کارگری داریم که ۲سوم آنها از کرونا متضرر شده‌اند، گفت: با اینکه در موج شیوع کرونا بسیاری از مشاغل و اماکن تعطیل شدند تاجایی‌که حتی مساجد هم بسته شد اما کارگران تعطیل نبودند و همین سبب شده تا روحیه پایینی برای ادامه کار داشته باشند؛ با این‌حال با دستمزد‌های بسیار پایین همچنان مجبور به کار هستند.
وی همچنین درباره افزایش حقوق کارگری سال جدید عنوان کرد: متأسفانه در حقوق سال جدید کارگری به حقانیت این قشر توجه نشده است و هم کارفرما و هم دولت خلاف ماده 41 قانون کار را انجام دهند.
وی با ابراز گلایه از بی‌توجهی مسئولان به قشر کارگر افزود: کرونا بیش از هر شغل و قشری به کارگران و خانواده‌های کارگری ضربه زده است، به‌طوری‌که باید گفت در بسیاری از شغل‌هایی که کارگران به آن اشتغال دارند امکان فاصله‌گذاری نیست و چون کرونا یک موج بحرانی ناشناخته بود و تجربه مقابله با آن را در جامعه نداشتیم به همین دلیل بزرگ‌ترین ضربه‌های اقتصادی و اجتماعی را متوجه قشر ضعیف جامعه کرد که متأسفانه کارگران هم در این حلقه قرار دارند. رئیس کانون هماهنگی شورا‌های اسلامی کار استان همدان گفت: افزایش حقوق طبق قانون باید مطابق تورم سالیانه باشد.
محمدرضا محسنی در گفت‌وگو با ایلنا گفت: تعیین حداقل حقوق کارگران برای سال ۹۹ که بدون امضای نمایندگان کارگری در شورای عالی کار انجام شد، نه‌تنها بر خلاف ماده ۴۱ قانون کار است، بلکه در مقایسه با میزان افزایش حقوق کارمندان دولت هم ناعادلانه است. وی اظهار کرد: باید در میزان حقوق و دستمزد کارگران که از سوی شورای عالی حقوق و دستمزد مشخص‌شده، تجدیدنظر جدی صورت گیرد تا رضایت کارگران نیز تأمین شود. وی عنوان کرد: معتقدم باید تجدیدنظری در افزایش حقوق‌ها صورت گیرد و حداقل حقوق تعیین‌شده برای کارگران هم ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان باشد.
در همین راستا رئیس کانون هماهنگی شورا‌های اسلامی کار استان همدان نیز معتقد است در تعیین حداقل حقوق کارگران برای سال ۹۹ ضوابط قانونی رعایت نشده، زیرا طبق ماده ۴۱ قانون کار، حداقل دستمزد کارگران باید کمتر از میزان نرخ تورمی اعلامی از سوی بانک مرکزی نباشد، درصورتی‌که شاهد اختلاف ۲۰ درصدی در میزان حقوق کارگران و تورم سالیانه هستیم.
محسنی با اشاره به ضرورت بازنگری در افزایش ۲۱ درصدی حقوق کارگران در سال ۹۹ است: دولت برای کارمندان خود اعلام کرد که هیچ کارمندی نباید کمتر از ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان دریافتی داشته باشد اما کارگران با این شرایط اقتصادی چطور با یک میلیون و 800 هزار تومان باید زندگی کنند!
وی اظهار کرد: در سال‌های اخیر اقتصاد کشور دچار مشکلات عدیده‌ای شد و قیمت همه چیز چندین برابر شده ‌به‌طوری‌که کارگران دیگر نمی‌توانند با این حقوق‌ها کمر راست کنند.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس