پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

صنعت وکارآفرين محور توسعه در دنيا

صنعت همدان در گرو کارآفرينان همدانی

تجربه كشورهاي توسعه‌يافته نشان داده است كه صنعت محور توسعه است و به‌ندرت مي‌توان كشوري يافت كه به‌گونه‌اي ديگر توسعه يافته باشد. اما امروزه توسعه صنعتي خود مرهون وجود عوامل ديگري است كه ما را به آن هدايت مي‌كند.
براي توسعه صنعت بايد از علم و تكنولوژي استفاده كرد، به‌طوري‌كه در آن نوآوري و كارآفريني و افزايش همكاري وجود داشته باشد.
كارآفريني مترادف ايجاد اشتغال نيست. كارآفريني در واقع فرآيند ايجاد و تأسيس كسب‌وكار يا سازمان جديد است و يكي از اثرات قابل توجه آن ايجاد اشتغال است. مدارك و شواهد زيادي دال بر تأثير پيچيده كارآفريني به‌طور عام بر رشد اقتصادي وجود دارد.
گفته مي‌شود كه به‌منظور تشويق توسعه اقتصادي، سياست‌گذاران بايد تمركز خود را به‌جاي بنگاه‌هاي جديد و اغلب كوچك، روي بنگاه‌هاي داراي رشد بالا معطوف كنند. به‌نظر مي‌رسد اين موضوع با نتايج تجربي نيز تأييد شود. از تأثير بنگاه‌هاي داراي رشد زياد و بنگاه‌هاي تازه تأسيس داراي ظرفیت بالا بر رشد اقتصادي شواهد زيادي وجود دارد.
مطالعاتي كه در ايالات متحده آمريكا انجام شده است، نشان مي‌دهد كه از 20 ميليون شغل ايجادشده و جديد در سال‌هاي 1990- 1980 بيش از 5/3 ميليون شغل ناشي از ايجاد و تأمين كسب‌وكار‌هاي كار‌آفرينانه جديد بوده است.
مطالعات ديويد برچ(Brich) در اواخر دهه 1970 ميلادي نشان داده است كه بيش از 70 درصد مشاغل جديد در شركت‌ها و سازمان‌هايي ايجاد مي‌شوند كه در مسير رشد قرار دارند.
اهميت كارآفريني از نظر ايجاد اشتغال سبب شده است تا در دهه‌هاي 1980 و 1990 ميلادي به‌تدريج وفاق عمومي در كشور‌هاي توسعه‌يافته و درحال توسعه ايجاد شود، به‌طوری‌که بحران بيكاري جز از طريق توسعه كارآفريني و دميدن روح نو‌آوري در كالبد اجتماعي امكان‌پذير نيست.
به همين دليل كشور‌هايي نظير ايالات متحده آمريكا، كانادا، فنلاند، هند، مالزي، سنگاپور، استراليا و آلمان سياست‌ها و برنامه‌هاي حمايتي گسترده‌اي را از كار‌آفرينان تدوين و به مرحله اجرا گذاشته‌اند.
شواهد تجربي‌
نخستین كشور‌هايي كه در اين زمينه كار كرده و قدم جلو گذاشته‌اند به‌ترتيب آلمان، انگليس و آمريكا بوده‌اند.
در آلمان در سال‌هاي 1933 تا 1935مطالعه و شناسايي روي افراد جسور و نو‌آور و افراد با انگيزه‌اي كه اتفاقا داراي محدوديت‌هاي شديد مالي بودند، آغاز شد. نخستین سياست‌ها، سياست‌هاي حمايتي از اين افراد بود. به همين منظور نخستین آموزشكده براي تربيت اين افراد در آن سال‌ها در اين كشور ايجاد شد.
اين آموزشكده‌ها بين سال‌هاي 1937 تا 1940 در انگليس و سپس كمي ديرتر يعني ميان سال‌هاي 1942 تا 1943 در آمريكا داير شد.
افراد در اين دانشكده‌ها در دوره‌هاي كوتاه‌مدت، آموزش‌هاي لازم را براي شروع كار‌هاي اقتصادي سپری مي‌كردند و يكي از اين مباحث اين بود كه چگونه اقتصاد از طريق توسعه كار‌آفريني رشد يابد.
افراد در اين آموزشكده‌ها مسائل خود را مي‌گفتند و تعدادي روانشناس، رفتارشناس، جامعه‌شناس و استاد مديريت به انديشه اين افراد جهت مي‌دادند. اواخر دهه 50 ميلادي نخستین كشوري كه در اين زمينه خيلي كلاسيك كار كرد و ترويج فرهنگ كار‌آفريني را از سطح دبيرستان شروع كرد كشور ژاپن بود. نخستین مؤسسه در توكيو در سال 1956 ميلادي آغاز به‌كار كرد.
در سال 1958 آموزش‌‌و‌پرورش ژاپن دست به‌كار شد و با پياده كردن يك طرح توانست در حين تحصيل به دانش‌آموزان خود آموزش دهد كه چگونه به‌دنبال كسب سود باشند.
مسأله كارآفريني به سطح دانشگاه‌ها هم در ژاپن كشيده شد به‌طوري‌كه اكنون در ژاپن 250 مؤسسه بزرگ كار‌آفرينان وجود دارد. آمار‌هاي حاصل‌شده در اين زمينه جالب است؛ بين سال‌هاي 1970 تا 1992 ميلادي بيش از 96 درصد نو‌آوري‌هاي صنعتي كه توانست موقعيت ژاپن را در اقتصاد جهاني به يك موقعيت برجسته و برتر تبديل كند توسط كار‌آفرينان انجام شد.
البته سياست‌گذاري‌ها و حمايت‌هاي دولت در اين زمينه نقش مهمي داشت. كار‌آفرينان در يك اتاق خاص و در مراكز مجهز و مناسب كار كرده و تشويق مي‌شوند و اختراعات و ابتكارات با نام خودشان ثبت مي‌شود و به‌عنوان قهرمان ملي معرفي مي‌شوند.
هنوز هم در كشور ژاپن در شركت‌هايي بزرگ مثل ميتسوبيشي و چند شركت ديگر يكسري افراد استخدام مي‌شوند و بدون داشتن هيچ نوع پست سازماني در داخل اتاق‌ها مي‌نشينند و در زمينه نو‌آوري كار مي‌كنند و علاوه بر حقوق ماهانه، قرارداد نو‌آوري از آنها توسط صاحب شركت خريداري مي‌شود.
آماري كه از كشور آمريكا در دست است، اشاره دارد بر اينكه بيش از 96 درصد از اختراعات و نو‌آوري‌ها توسط كار‌آفرينان واحد‌هاي صنعتي كوچك و متوسط انجام شده است.
اين توسعه كارآفريني را در يك كشور بسيار فقير و بدون منابعي نظير هندوستان نيز مي‌توان مشاهده كرد به‌طوري‌كه بين سال‌هاي 1960 تا 1980 يعني ظرف 20 سال 500 مؤسسه ترويج كار‌آفريني شروع به‌كار كردند تا كارآفرينان مجرب بتوانند نو‌آوري‌هاي صنعتي ايجاد و در تأمين نياز‌هاي اساسي مردم كمك كنند و سبب جلوگيري از مهاجرت روستاييان و حاشيه‌نشينان به شهر‌ها شوند.
نیاز به ذكر است از سال 1960 تا 1978 تعداد 130 دانشكده كار‌آفريني در آمريكا ايجاد شده است.
براساس اين آمار در سال 1985 تعداد 253 دانشكده كار‌آفريني در 2 گرايش ايجاد شده كه تعداد 212 گرايش در دانشكده‌هاي بازرگاني و تعداد 41 گرايش در دانشكده‌هاي رشته مهندسي است.
درسال 1990 اين شتاب خيلي بيشتر شد و تعداد دانشكده‌هاي كار‌آفريني به بيش از 500 رسيد. نام پاره‌اي از اين دوره‌ها كه در اين دانشكده‌ها مورد تدريس قرار مي‌گيرد، عبارت است از: انديشه‌سازي، مديريت نو‌آوري، ارزش‌يابي، تحليل امكان سنجي و تأمين مالي شركت‌هاي نوپا که موضوع بسيار مهمي است.
ضرورت كارآفريني در سازمان‌
مطالعات مختلف نشان مي‌دهد كه از نظر برخي اقتصاددانان و صاحبنظران و دانشمندان مديريت، موتور حركت و رشد اقتصاد يك جامعه كارآفرينان هستند كه در محيطي رقابتي و در شرايط نبود تعادل (و نه تعادل ايستا) جامعه را به حركت در مي‌آورند و توسعه مي‌بخشند.
كارآفرين يك مدير صاحب فكر و ابتكار است كه همراه با خلاقيت، ريسك‌پذيري، هوش، انديشه و وسعت ديد، فرصت‌هاي طلايي مي‌آفريند. او قادر است كه با نوآوري‌ها تحول ايجاد كند و يك شركت زيان‌ده را به سوددهي برساند. از اوايل دهه 1980 با اهميت يافتن كارآفريني و تأكيد شركت‌ها بر نوآوري براي بقا و رقابت با كارآفريناني كه بيش‌از پيش در صحنه بازار ظاهر مي‌شدند، فعاليت‌هاي كارآفرينانه به درون شركت‌ها هدايت شدند.
همراه با رسوخ فرآيندهاي اداري و ديوان‌سالاري در فرهنگ شركت‌ها در دهه‌هاي 1960 و 1970 كارآفريني در سازمان‌هاي بزرگ به‌طور فزاينده‌اي مورد توجه مديران ارشد شركت‌ها قرار گرفت تا آنها نيز بتوانند به فرايند اختراع، نوآوري و تجاري كردن محصولات و خدمات جديد خود بپردازند.
با آغاز دهه 1980 و پيشرفت ناگهاني صنايع در عرصه رقابت‌هاي جهاني اهميت تفكر و فرآيندهاي كارآفرينانه در شركت‌هاي بزرگ بيش از گذشته مورد تأكيد قرار گرفت و محققان كانون توجه خود را به چگونگي القاي كارآفريني در ساختار اداري شركت‌هاي بزرگ معطوف كردند.
امروزه اين اعتقاد كه موتور رشد و توسعه فراگير جوامع و كشورهاي مختلف، پيشرفت‌هاي صنعتي و توليدي آنها و به عبارت ديگر توسعه صنعتي آنها در راستاي نوآوري است، مورد تأكيد بیشتر صاحبنظران توسعه قرار دارد.
بررسي کارآفريني در همدان
در همدان واحدهاي کارآفريني محدودي وجود دارد اما آمارها نشان مي‌دهد که واحدهاي کارآفريني علاوه بر موفقيت روزافزون در کار، اشتغال بيشتر و ماندگارتري نسبت به بقيه واحدها ايجاد کرده‌اند. از آن جمله مي‌توان به صنايع غذايي سحر با اشتغال هزار نفري، مجموعه پيام رسانه در حال توسعه با اشتغال 164 نفري، پایا بسپار با بيش از 500 نفر کارگر، بزرگترین تولید کفش زنانه غرب کشور در همدان با 350 نفر کارگر، کارگاه توليدي فرش دستباف اسدآباد با 120 اشتغال، بافتينه با بيش از 400 نفر، کشت و صنعت خزل بزرگ‌ترين واحد روغن‌کشي در غرب با بيش از 250 کارگر، کارگاه صنعتی طراحان، آهن و سیلیس آذرخش با 450 کارگر، همبرگر محبوب، فاران شیمی با حدود 300 کارگر، سيمين نورد، سينا يدک، فيلتر سرکان حدود 250 نفر، کشت و صنعت احيايي، مجموعه خشکبار رضايي در ملاير، زمرد آسيا و بسياري از واحدهاي کارآفرين که در بحران‌هاي اقتصادي نه‌تنها تعطيل نشده‌اند که قريب به اکثريت آنها هم به اشتغالزايي در مجموعه خود افزوده و هم کار صادرات را گسترده‌تر کرده‌اند. بررسي اين واحدهاي رو به توسعه نشان مي‌دهد که بها دادن به واحدهاي کارآفريني مي‌تواند هم توسعه اقتصادي استان را به‌دنبال داشته باشد و هم اشتغال مدنظر مردم و مسئولان را ايجاد کند.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس