پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

رئیس هیأت مدیره شرکت دانش‌بنیان صنایع پویان طب هگمتانه:

صنایع «های‌تک» کوتاه‌ترین راه ارتقای اقتصاد استان است

رامین رحیمیان رئیس هیأت مدیره شرکت دانش‌بنیان صنایع پویان طب هگمتانه و دانش‌آموخته دکترای حرفه‌ای پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی همدان است. دوران طرح و تعهد خدمت خود را به مدت 14 ماه در استان کردستان گذراند و پس از آن به مدت 2 سال مسئول اورژانس بیمارستان بوعلی همدان بود.

از زمان دانشجویی علاقه زیادی به تجارت و تولید داشت و کمابیش فعالیت‌های تجاری کوچکی را نیز انجام می‌داد. ولی پس از پایان دوره ، طرح فعالیت‌های تجاری خود را نظام‌مند کرد و به همین دلیل با تأسیس یک شرکت ابتدا در ایران و سپس در امارات‌متحده‌عربی اقدام به واردات و توزیع کاشتنی‌های ارتوپدی (ایمپلنت‌های ارتوپدی)، ستون فقرات و مفاصل مصنوعی کرد و به‌تدریج کار خود را گسترش داد.

از سال 89 به‌دلیل علاقه‌ای که از ابتدا برای تولید داشت تصمیم گرفت تا اقدام به تولید این اقلام که همگی از تکنولوژی بسیار بالایی هم برخوردار هستند، بنماید. عملیات ساخت کارخانه از سال 91 آغاز و به‌دلیل تحریم‌ها و مشکلات عدیده در واردات ماشین‌آلات تولید تا اواخر سال 94 به طول انجامید، تولید از سال 95 آغاز و پس از اخذ مجوزها و استانداردهای داخلی و بین‌المللی از سال 96 وارد بازار داخلی شده و از سال 1401 پا به عرصه بین‌المللی گذاشت.

البته ورود به بازارهای صادراتی با محدودیت‌های زیادی اعم از داخلی و خارجی همراه بود. از طرفی وزارت بهداشت به‌دلیل نیاز داخلی اجازه صادرات را از طریق ممانعت از صدور پروانه‌های صادراتی (Free Sales Certificate) نمی‌داد و از طرف دیگر صادرکردن محصول و بازگشت پول از مشکلات بین‌المللی پیش رو بود.

در ادامه گفت وگوی همدان‌پیام با وی را می‌خوانید.

اتاق را در دوره گذشته چگونه دیدید؟

از آنجا که هم شرکت ما با شخصیت حقوقی و هم خودم با شخصیت حقیقی از سال 1385 عضو اتاق بازرگانی همدان هستیم بالطبع با ساختار این اتاق و روند مدیریتی و نیز روند اجرایی آن در طی این چند سال کاملاً آشنا شده‌ام. متأسفانه اتاق همدان علی‌رغم پیشرفت و جهش خوبی که در دوران مدیریت موسوی از پیشکسوتان صنعتی و علمی استان و از مدیران خوشنام استان پیدا کرد، در 2 دوره گذشته با مشکلات عدیده مدیریتی به‌دلیل روی کار آمدن مدیری که هیچگونه سنخیتی نه با صنعت و نه با بازرگانی و علوم مربوطه داشت رو به افول گذاشت.

اگرچه به‌خصوص در دوره نخست افراد توانمند و صاحب نامی که در هیأت نمایندگان و هیأت رئیسه اتاق حاضر بودند و سعی در کنترل اوضاع و گردش امور به نفع فعالان اقتصادی داشتند ولی به‌دلیل شرایط و تک‌روی‌های بیش از حد مدیریت اتاق این افراد نیز دلسرد شده و به مرور از اتاق کنار کشیدند که این امر منجر به بازشدن بیشتر فضا برای تک‌روی‌های مدیریت و اجرای مدیریت‌های جناحی و دوستی و در این اواخر خانوادگی بر اتاق شد.

مدیریتی که نه تنها سودی برای فعالان اقتصادی استان نداشت که سبب دورشدن هرچه بیشتر فعالان واقعی اقتصادی از اتاق و تبدیل اتاق به پاتوقی برای گفت‌وگو و دیدارهای دوستانه جمعی از بازنشستگان شد.

چه شد که وارد عرصه انتخابات شدید؟

با توجه به شرایط فوق و با توجه به اقدام برخی از صنعتگران، بازرگانان، معدن‌کاران و افراد معتبر شاغل در صنعت کشاورزی استان برای ایجاد تغییر در اتاق همدان و بازگرداندن اتاق به روزهای اوج و شکوفایی آن به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین اتاق‌های بازرگانی کشور، من هم تصمیم به ورود در این عرصه گرفتم تا بتوانم در حد توان سهمی اندک در تغییر وضعیت اتاق و صنعت استان داشته‌باشم. زیرا معتقدم هر فرد علاوه بر تعهدی که در زندگی نسبت به خود و خانواده خود دارد، تعهدی نیز نسبت به زادگاه و محل زندگی خود دارد.

به‌نظر شما تولید و صنعت استان باید به کدام سو برود؟

من در مصاحبه صمیمانه مطبوعاتی که در روز جمعه گذشته از طریق ائتلاف برگزار گردید و ما افتخار میزبانی از جمع کثیری از اصحاب رسانه و فعالان رسانه‌ای استان داشتیم هم عرض کردم، با توجه به تعداد قابل توجه فارغ‌التحصیلان جوان در رشته‌های مهندسی با گرایش‌های مختلف از یک سو و نیز بکربودن فضای رقابتی در کشور در خصوص صنایع‌های تک (High Tech) شاید یکی از بهترین و کوتاه‌ترین راه‌ها برای ارتقای جایگاه فعلی استان، توجه و بهادادن به همین نوع از صنایع است. به خصوص که در حال حاضر دانشگاه‌های استان نیز با برقراری پارک علم و فناوری توسط دانشگاه بوعلی سینا و نیز مرکز رشد دانشگاه علوم پزشکی همدان با ایجاد و راه‌اندازی این مراکز و کمک نسبی به پژوهشگران جوان سعی در کمک به جوانان برای پرورش اندیشه و ایده خود و تبدیل آنها به پروژه‌های تجاری را داشته‌اند.

شاید عملکرد این مراکز به‌دلیل قواعد بوروکراتیک و محدودیت‌های سیستم‌های دولتی به‌خصوص از نظر کمبود منابع و نه از نظر دانشی و مدیریتی با کمال مطلوب فاصله داشته‌باشد ولی به هیچ عنوان نمی‌توان منکر زحمات اساتید معظم دانشگاهی و مدیران دلسوز و فرهیخته این مراکز شد. در حال حاضر کمبود شتاب‌دهنده‌ها و از آن مهمتر کارخانجات نوآوری در استان محسوس است که این امر نیاز به همگامی و همکاری مراکز دولتی و فعالان بخش خصوصی است. تجربه نشان داده که علی‌رغم وجود دفاتری در دانشگاه‌های سراسر کشور تحت عنوان دفاتر ارتباط صنعت و دانشگاه، این روابط جز در بستر یک مرکز خصوصی علاقه‌مند و هوشمند مثل اتاق‌های بازرگانی و اتاق‌های صنعت استان‌ها شکل نگرفته‌است.

به‌نظر شما اتاق در چند سال گذشته چه اقداماتی در این راستا داشته‌است؟

علی‌رغم ارزش افزوده بسیار بالایی که صنایع‌های تک و شرکت‌های دانش‌بنیان واقعی می‌توانند در عرصه اقتصاد استان ایجاد کنند متأسفانه فعالیت واضح و مؤثری از اتاق همدان در طول 8 سال گذشته شاهد نبودیم و اگرچه کمیسیون‌هایی تحت عنوان کمیسیون شرکت‌های دانش‌بنیان و... در اتاق تشکیل و به‌ظاهر جلساتی نیز برگزار شده ولی در واقع فاقد هرگونه خروجی مؤثر و ملموسی بوده‌اند و شرکت‌های بزرگ دانش‌بنیان استان که برخی عضو اتاق بازرگانی هم هستند هسته اولیه و تشکیل‌شان به دوره های قبلی اتاق در دهه 80 بازمی‌گردد. ضمن اینکه این نکته را باید در نظر داشت که صنایع‌های‌تک معمولاً و نه همیشه، کمترین آسیب را به محیط‌زیست زده و به‌دلیل تفکرمحور و دانش‌محور بودن کمترین نیاز را هم به منابع استان اعم از معدنی، ذخایر آب، دیماند بسیار بالای برق و... دارند.

آیا اتاق در برقراری روابط تجار همدان با خارج موفق بوده است؟ نظرتان درباره برنامه اتاق برای کشت فراسرزمینی در غنا چیست؟

مورد دیگری که به‌نظر می‌رسد در 2 دوره قبلی اتاق کاملاً مغفول مانده، نقش اتاق در اعزام و پذیرش هیأت‌های تجاری و هدفگذاری صحیح و معقولانه در ایجاد ارتباط با بازارهای بین‌المللی و داخلی است. به‌عنوان مثال اتاق قبل اصرار عجیبی در برقراری ارتباط با کشور غنا داشت، اصراری که هیچگاه دلیل آن توسط مدیریت برای اعضا توضیح داده‌نشد و از آنجا که بستر مطالعاتی و معقولانه نداشت، علی‌رغم رفت‌وآمدهای بسیار و هزینه‌کردهای بسیار هیچگونه دستاوردی برای استان و کشور نداشت. درصورتیکه اگر این انرژی و هزینه صرف ایجاد یک ارتباط تجاری حتی با یکی از کشورهای منطقه به‌عنوان مثال عمان داشت (کاری که اتاق کرمان انجام داد و یا نمونه‌های دیگر...) شاید هم اکنون دستاوردهای بسیار زیادی
را شاهد بودیم.

درباره قرارگرفتن همدان به‌عنوان کریدور بفرمائید.

مورد دیگری که در مصاحبه‌ام به آن اشاره‌کردم نقش مغفول‌مانده اقتصاد کریدور هم در سطح استانی و هم در سطح ملی در اتاق بوده‌است. از ادوار کهن در سطح بین‌المللی کشور ایران و در سطح ملی استان همدان از کریدورهای اصلی و شریان‌های مطرح تجاری بوده‌اند. ایران با قرارگرفتن در مسیر راه ابریشم پل ارتباطی و مرکزی مسیر تجارت شرق دور با آسیای غربی و اروپا بوده‌است در سطح ملی نیز استان همدان ضمن اینکه در مسیر همین شاهراه تجاری ابریشم قرار داشته، در تجارت درون کشوری هم استان همدان به‌عنوان بارانداز اصلی غرب ایران محسوب می‌شده‌است.

هم ایران و هم استان همدان دارای این پتانسیل هستند که نقش تاریخی خود را پس گرفته و بازآفرینی کنند. شاید بازگرداندن نقش بین‌المللی ایران در حال حاضر به‌دلیل پاره‌ای مشکلات سیاسی و تحریم‌ها با دشواری‌هایی روبه‌رو باشد، در سطح ملی همدان به‌راحتی و با ایجاد و استفاده از فضایی به‌نام بندرخشک می‌تواند به کریدور تجاری و بارانداز ملی غرب کشور تبدیل گردد. به‌خصوص اینکه مبادلات تجاری ایران با کشور عراق و تا حدی ترکیه هم روزبه‌روز در حال گسترش است.

پیش‌بینی‌تان از انتخاب کاندیداها در این دوره چیست؟

با توجه به مسائل فوق و با توجه به پتانسیل فکری ارزشمندی که من در جمع کاندیداهای مختلف انتخابات اتاق می‌بینم و به‌خصوص پس از درایت قابل تقدیری که سیستم دولتی و شورای عالی نظارت اتاق در تغییر شرایط انتخاب‌شوندگان و انتخاب‌کنندگان با تدوین آئین‌نامه جدید به‌خرج دادند و باعث شدند تا کارت‌ها و اعضای غیرواقعی‌ای که تنها برای انتخاب یک فرد خاص در یک انتخابات خاص کاربرد داشته‌باشند، حذف شوند، مطمئنم در این دوره افراد شایسته، باصلاحیت و به‌طور خلاصه فعالان واقعی اقتصادی به اتاق راه یافته و قطع به یقین در سراسر کشور منشأ خدمات چشمگیری خواهند بود.

در‌پایان من به‌عنوان یکی از اعضای اتاق از همه فعالان اقتصادی استان خواهش می‌کنم که با حضور گسترده در پای صندوق‌های رأی در روز شنبه 20 اسفندماه، باعث شوند تا اتاقی نو با تفکری نو و با نماینده‌ای لایق برای همه فعالان واقعی استان تشکیل گردد.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس