پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

علی حبیبیان؛ مردی که قلم را از نوجوانی شناخت

امروز، ۱۹ مرداد ۱۴۰۵، در روزهایی که «میان‌تیتر» همدان‌پیام قرار است نام و خاطره خبرنگارانی را مرور کند که هر یک بخشی از تاریخ این رسانه و مطبوعات استان را ساخته‌اند، نام علی حبیبیان نیز در میان این روایت‌ها قرار می‌گیرد؛ روزنامه‌نگاری که از نوجوانی قلم را شناخت، سال‌ها با رسانه زیست و سرانجام بخشی از خودش را در میان نوشته‌هایی به یادگار گذاشت که هنوز می‌توان آنها را خواند.5سال از رفتن علی حبیبیان گذشته است، اما در روزنامه‌نگاری، فاصله میان رفتن یک خبرنگار و ماندن او را تقویم تعیین نمی‌کند؛ این کلمات‌اند که می‌مانند و صاحب قلم را دوباره به یاد می‌آورند.
در میان نام‌هایی که تاریخ مطبوعات همدان را ساخته‌اند، برخی بیش از آنکه با عنوان و سمت شناخته شوند، با ردپای قلم و خاطره حضورشان در ذهن همکاران و مخاطبان باقی مانده‌اند. علی حبیبیان یکی از همین نام‌هاست؛ روزنامه‌نگاری که علاقه‌اش به رسانه از نوجوانی آغاز شد و سال‌ها بعد، به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی او تبدیل شد.
حبیبیان در ۱۳ دی‌ماه ۱۴۰۰، در ۷۰ سالگی و پس از سال‌ها فعالیت در عرصه فرهنگ و مطبوعات، از میان جامعه رسانه‌ای همدان رفت؛ اما 5سال پس از آن روز، هنوز نام و دست‌نوشته‌های او در حافظه مطبوعات استان و در آرشیو روزنامه همدان‌پیام باقی مانده است. برای یک روزنامه، آرشیو فقط مجموعه‌ای از کاغذهای قدیمی نیست؛ گاهی بخشی از حافظه آدم‌هایی است که روزگاری پشت همین کاغذها، دغدغه‌هایشان را با مردم در میان گذاشته‌اند.
علی حبیبیان از همان ۱۵ سالگی، آن‌گونه که همسرش شیوا پناهنده روایت کرده است، با تهیه و تنظیم روزنامه‌های دیواری نخستین علاقه خود به دنیای رسانه را کشف کرد. شاید آن روزها کمتر کسی می‌توانست تصور کند نوجوانی که با روزنامه دیواری سر و کار دارد، سال‌ها بعد یکی از چهره‌های شناخته‌شده مطبوعات همدان شود؛ اما مسیر زندگی او نشان داد علاقه‌ای که از نوجوانی جدی گرفته شود، می‌تواند به حرفه‌ای برای تمام عمر تبدیل شود.
حبیبیان از روزهای آغاز فعالیت روزنامه همدان‌پیام در کنار این رسانه قرار گرفت و به عنوان روزنامه‌نگار با آن همکاری کرد. حضور او در این مجموعه، بخشی از روزهای شکل‌گیری و رشد همدان‌پیام را در خود دارد؛ روزهایی که این رسانه نیز مانند بسیاری از رسانه‌های تازه‌نفس، در حال ساختن هویت حرفه‌ای خود و یافتن جایگاهش در فضای مطبوعاتی استان بود.
او بعدها همکاری خود را با دیگر رسانه‌های استان نیز ادامه داد، اما پیوندش با همدان‌پیام در حافظه این روزنامه باقی ماند. برای همدان‌پیام، نام حبیبیان فقط نام یک همکار قدیمی نیست؛ بخشی از نسلی است که مطبوعات را با عشق به کاغذ، خبر، نوشتن و پیگیری مسائل جامعه تجربه کرد. در سال‌های پایانی زندگی نیز فاصله او با رسانه کم نشد. حتی زمانی که بیماری روزهای دشواری برایش رقم زده بود، مطالعه و پیگیری مطبوعات را رها نکرد. به روایت همسرش، حبیبیان همچنان روزنامه‌ها را مرور می‌کرد، جریان‌های رسانه‌ای استان را دنبال می‌کرد و درباره مسائل مختلف می‌نوشت.
دست‌نوشته‌های او تنها یادگارهایی شخصی نبودند؛ بخشی از آنها حاصل سال‌ها اندیشه، مطالعه و نگاه او به جامعه و فرهنگ بود. برخی از این نوشته‌ها فرصت انتشار پیدا نکردند و همین امروز، پنج سال پس از رفتنش، هنوز بخشی از آنها در انتظار دیده شدن و خوانده شدن هستند.در آرشیو همدان‌پیام نیز ردپای قلم حبیبیان باقی است؛ ردپایی که با گذشت زمان ارزش دیگری پیدا کرده است. نوشته‌هایی که در زمان انتشار، شاید تنها یک مطلب مطبوعاتی به نظر می‌رسیدند، امروز بخشی از تاریخ شفاهی و مکتوب نسلی از روزنامه‌نگاران همدان محسوب می‌شوند. اما شاید ماندگارترین تصویر از علی حبیبیان، نه در عنوان‌ها و سوابق کاری، که در آخرین نوشته‌های او باقی مانده باشد؛ نوشته‌ای که با جمله «قلم آرام بگیر که...» آغاز می‌شد و در آن، زبان ادبی و عاطفی او با نگاهش به انسان و فضیلت درآمیخته بود.
او در آن نوشته، از علی و شکوه او سخن گفته بود؛ از پاکی، فداکاری، مهربانی، ایمان و انسانی که می‌تواند معیار و نمونه‌ای برای دیگران باشد. نثر حبیبیان در این نوشته، نشان می‌دهد که برای او قلم فقط وسیله‌ای برای انتقال خبر نبود؛ قلم می‌توانست محلی برای تأمل، ستایش، درد و جست‌وجوی معنا نیز باشد.شاید به همین دلیل است که وقتی امروز به نام علی حبیبیان در آرشیو مطبوعات همدان نگاه می‌کنیم، با یک خبرنگار صرف مواجه نیستیم؛ با انسانی روبه‌رو می‌شویم که سال‌های زندگی‌اش را با فرهنگ، رسانه و نوشتن پیوند زد و حتی در روزهای سخت بیماری، ارتباطش را با جهان مطبوعات قطع نکرد.حبیبیان رفت، اما نوشته‌هایش باقی ماندند؛ همان‌گونه که در حرفه روزنامه‌نگاری، بسیاری از خبرنگاران پیش از ما رفتند و آنچه از آنها باقی ماند، تنها خاطره حضورشان نبود، بلکه کلمات و روایت‌هایی بود که در حافظه رسانه ثبت کردند.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس