پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

حاج مهدی ناصرنژاد مردی که مردم را از یاد نبرد

برخی آدم‌ها وقتی از میان ما می‌روند، تنها جای خالی‌شان در یک تحریریه باقی نمی‌ماند؛ بخشی از حافظه یک رسانه با آنها خاموش می‌شود. رفتنشان، مرور سال‌هایی است که با خبر، مردم، قلم و دغدغه‌های یک سرزمین گذشته است؛ سال‌هایی که در آن، نامشان آرام‌آرام با اخلاق حرفه‌ای و اعتماد مخاطب گره خورده است.
حاج مهدی ناصرنژاد از همین جنس بود؛ روزنامه‌نگاری که بیش از آنکه خود را در جایگاه یک خبرنگار تعریف کند، خود را در برابر مردم مسئول می‌دانست. صبح جمعه ۲۰ تیرماه ۱۴۰۵، خبر درگذشت او جامعه رسانه‌ای همدان و به‌ویژه خانواده همدان‌پیام را در اندوه فرو برد؛ خبری که با خود خاطره سال‌ها همکاری، گفت‌وگو، نقد، نوشتن و تلاش برای اعتلای رسانه و توسعه استان را به همراه آورد.
قرار بود معلم شود. در آزمون آموزش و پرورش نیز پذیرفته شده بود، اما علاقه به خبر و رسانه مسیر دیگری پیش پایش گذاشت. ناصرنژاد از نوجوانی با مطبوعات آن روزهای همدان و نمایندگی روزنامه‌ها در استان ارتباط داشت و همین علاقه، او را به سمت حرفه‌ای کشاند که بعدها بخش بزرگی از زندگی‌اش را دربرگرفت.
در آزمون سراسری خبرگزاری جمهوری اسلامی شرکت کرد و پس از قبولی و گذراندن دوره فشرده دانشکده علوم ارتباطات، فعالیت حرفه‌ای خود را در ایرنا آغاز کرد. مسیر کاری او تنها به همدان محدود نماند؛ در مراکز مختلف خبرگزاری در استان‌های گوناگون فعالیت کرد و تجربه مدیریت در خارج از کشور، از جمله افغانستان، را نیز در کارنامه خود داشت.
سال ۱۳۹۳ برای او پایان یک دوره شغلی بود، اما نه پایان روزنامه‌نگاری. بازنشستگی برای مهدی ناصرنژاد به معنای فاصله گرفتن از خبر نبود؛ برعکس، پس از آن همکاری او با روزنامه همدان‌پیام پررنگ‌تر شد و به عنوان نویسنده و مشاور، در کنار این مجموعه قرار گرفت.
برای همدان‌پیام، ناصرنژاد فقط یک همکار نبود؛ او از آن دسته روزنامه‌نگارانی بود که حضورشان به یک رسانه اعتبار و پشتوانه می‌دهد. قلمش آرام بود، اما محافظه‌کار نبود؛ نقد می‌کرد، اما بی‌آنکه حرمت اخلاق را کنار بگذارد. واقع‌گرا بود و از ساختن تصویری غیرواقعی از جامعه برای خوشایند این و آن پرهیز داشت.
اخلاق رسانه‌ای برای او یک توصیه نبود؛ بخشی از منش حرفه‌ای‌اش بود. در نوشته‌هایش می‌شد نقد را دید، اما نشانی از بی‌اخلاقی و تخریب پیدا نکرد. شاید یکی از مهم‌ترین درس‌هایی که ناصرنژاد برای نسل‌های بعدی خبرنگاری به جا گذاشت، همین بود که می‌توان منتقد بود و در عین حال اخلاق را قربانی نکرد.
اما در میان همه دغدغه‌های او، یک واژه جایگاهی ویژه داشت: مردم.
بارها به خبرنگاران توصیه می‌کرد در نوشتن و کار خبری، منافع عمومی و منافع ملی را در نظر بگیرند و خود را از مردم جدا نکنند. برای او خبرنگار کسی نبود که تنها خبر را به تحریریه برساند؛ خبرنگار باید در جامعه حضور داشته باشد، درد مردم را ببیند و اجازه ندهد مسائل واقعی جامعه در میان مناسبات قدرت و مصلحت گم شود.
او هیچ‌گاه خبرنگاری را راهی برای رسیدن به منفعت شخصی نمی‌دانست. از مادیات و سودجویی فاصله داشت و به خبرنگاران جوان توصیه می‌کرد برای نتیجه گرفتن از کار حرفه‌ای، صبر داشته باشند و امید خود را از دست ندهند. شاید به همین دلیل بود که قلمش به جای هیجان‌سازی، بر واقعیت تکیه داشت و به جای فروختن رؤیا به مخاطب، تلاش می‌کرد تصویری صادقانه از جامعه ارائه دهد.
در آرشیو همدان‌پیام، نوشته‌هایی از او باقی مانده که امروز بیش از همیشه می‌توان اهمیتشان را فهمید. ناصرنژاد در یکی از یادداشت‌هایش درباره مسئولیت مدیران، از ضرورت ساختن کارنامه‌ای سخن گفته بود که انسان بتواند روزی در برابر وجدان خود از آن سربلند باشد. نگاه او به مدیریت، تنها نقد عملکرد مدیران نبود؛ در پس آن، یک باور اخلاقی عمیق وجود داشت: اینکه هیچ مسئولیتی همیشگی نیست و آنچه برای انسان باقی می‌ماند، نام و اثری است که از خود بر جای گذاشته است. او نوشته بود که آدمی در نهایت ناچار است به پشت سر خود نگاه کند و درباره آنچه انجام داده، خودش قضاوت کند؛ جایی که نه تظاهر کارساز است و نه ریا می‌تواند چیزی را پنهان کند. برای او، سربلندی واقعی در این بود که انسان وظیفه‌اش را درست انجام داده باشد، حتی اگر در زمان انجام آن، دیگران قدرش را ندانسته باشند. اکنون این نوشته بیش از آنکه درباره مدیران باشد، به شکلی ناخواسته به آیینه‌ای برای زندگی خود ناصرنژاد تبدیل شده است.
او سال‌ها خبرنگاری کرد، مدیریت کرد، نوشت، نقد کرد و در کنار رسانه ماند؛ اما آنچه از او در ذهن همکارانش باقی مانده، بیش از سمت‌ها و عنوان‌هاست. تصویری است از مردی که تلاش کرد مستقل بماند، مردم را فراموش نکند و در روزگار دشوار رسانه، اخلاق را خرج مصلحت نکند.
امروز جامعه رسانه‌ای همدان می‌تواند درباره مهدی ناصرنژاد شهادت دهد که آنچه را در نوشته‌هایش برای دیگران توصیه می‌کرد، خود نیز تا پایان زندگی به آن وفادار ماند؛ خوب بودن، مردمی بودن، اخلاقی زیستن و ساختن کارنامه‌ای که در پایان راه بتوان با سربلندی به آن نگاه کرد.
حاج مهدی ناصرنژاد رفت، اما بخشی از صدای اخلاق‌مدار مطبوعات همدان را برای همیشه در میان کاغذها، آرشیوها و خاطرات همکارانش به جا گذاشت.
برخی خبرنگاران خبر می‌نویسند و از یاد می‌روند؛ برخی اما خود، بخشی از تاریخ خبر می‌شوند. ناصرنژاد از دسته دوم بود؛ مردی که سال‌ها نوشت تا مردم دیده شوند و سرانجام، خود نیز به یکی از روایت‌های ماندگار رسانه همدان تبدیل شد.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس