پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

همدان‌پیام از بازار لوازم‌التحریر گزارش می‌دهد

مصرف‌گرایی دانش‌آموزان واجب‎تر از نان شب

نویسنده : غزل اسلامی

بزرگترین دغدغه خانواده‌های دارای فرزند دانش‌آموز و دانشجو در شهریور و مهر هرسال، تهیه لوازم‌التحریر و لباس و پرداخت شهریه مدرسه و دانشگاه است.

این دغدغه از سالیان سال برای اغلب خانواده‌ها وجودداشته است، اما در یکی 2دهه اخیر، تهیه این لوازم با دغدغه‌مندی بیشتر روبرو بوده است.

به‌طوری‎که حالا، کودکان و نوجوانان بیش از آنکه دفترومداد موردنیاز خود را خریداری کنند یکسری اقلام دیگر نیز خریداری می‎کنند که به اصطلاح لاکچری بوده و اغلب آنها بدون کاربرد هستند و صرفاً برای تماشا و نشان‌دادن به همکلاسی‌هاست. یعنی اغلب دانش‌آموزان به سمت خرید اقلامی می‌روند که بودونبود آنها تأثیری در تحصیل، کیفیت تحصیل و روابط اجتماعی آنها ندارد ولی صرف چشم و هم‌چشمی خریداری می‌شوند.

حالا دیگر، دانش‌آموزان به خرید وسایل معمولی رضایت نمی‌دهند؛ فرهنگ مصرف‌گرایی که به طور عمومی از چین وارد ایران شده و به خانواده‌ها رخنه کرده است سبب شده دانش‌آموزان میلیون‌ها تومان بابت اقلامی بپردازند که هیچگاه قابل استفاده نبوده و پاسخگوی نیاز آنها نیست. این اقلام صرفاً به‌دلیل چشم و هم‌چشمی و رخنه فرهنگ مصرف‎گرایی خریداری و نگهداری می‌شوند.

اگر پایان سال به لوازم‌التحریر فقط چند دانش‌آموز توجه کنیم متوجه می‌شویم کلکسیون‌هایی از انواع و اقسام مداد، خودکار، برچسب، دفترچه، پاک‌کن و ... دارند که صرفاً برای نشان‌دادن به دیگران خریداری شده و اغلب به یک شکل هستند و فقط رنگ‌های متفاوتی دارند. یعنی به‌عنوان مثال، یک دانش‎آموز کلاس پنجمی ممکن است حدود 200تا 300 عدد مداد تزئینی در 10تا 20 مدل داشته باشند که فقط رنگ و طرح گل و پاک‌کن بالای آنها متفاوت هستند و تفاوت چشمگیری ندارند.

چنین فرهنگی در جامعه شیوع پیدا کرده که تقویت آن در دانش‌آموزان توسط خانواده‎‌ها انجام می‌شود. نتیجه این فرهنگ، جز صرف هزینه‎های هنگفت برای خرید این اقلام و دغدغه‌مندی بیشتر خانواده‌ها و دانش‌آموزان نیست. یعنی داشتن و نداشتن آنها تأثیری بر روحیه و پیشرفت تحصیلی ندارد. اما تقویت روحیه مصرف‎گرایی منجر به تخریب بسیاری از توانمندی‌های کودکان می‌شود که نتیجه آن در بزرگسالی نمود بیشتری پیدا خواهدکرد.

تهیه انواع کلکسیون از مداد و پاک‎کن و مدادرنگی و ... به یک وظیفه برای بسیاری از پدرومادرها تبدیل شده و والدین هم می‌گویند چاره‎ای جز خرید نداریم!

در کنار لوازم‌التحریر لاکچری و بدون کاربرد، اقلام دیگری هستند که لوکس محسوب شده و گران می‎باشند که برای مصرف روزانه قابل استفاده است و خرید آنها هزینه هنگفتی روی دوش خانواده‌ها می‌گذارد. اما در هرصورت قابل استفاده هستند و خانواده‌ها نسبت به بودجه خود آنها را برای دانش‎آموزان و دانشجویان خود می‌خرند.
داشتن یک عدد جامدادی با کیفیت مناسب که با بودجه خانواده‌ تناسب داشته باشد، چند عدد مداد قرمز و مشکی، یک عدد مدادنوکی با یک بسته نوک باکیفیت، چند عدد دفتر با کیفیت، یک بسته مدادرنگی باکیفیت، خط‌کش، یک عدد پاک‎کن خوب، مدادتراش و خودکار با چند رنگ‌ متفاوت برای مقاطعی که از خودکار استفاده می‎کنند، تا زمانی که تمام شوند برای یک دانش‎آموز کافی است. اما موقع خرید، آن قدر اقلام غیرضروری و کلکسینی در بازار وجوددارد که تهیه اقلام ضروری تنها بخش کوچکی از سبد خرید اغلب خانواده‌هاست.

حضور در فروشگاه‌های لوازم‌التحریر و تماشای نحوه خرید خانواده‌ها و میزان پرداختی آنها، در یک نوبت خرید، توسط افرادی که دغدغه کودک و خرید برای آنها ندارد ممکن است به حدی دردمندانه باشدکه در مواردی سبب دلسوزی می‌شود. بسیاری از خانواده‌ها آن قدر که دغدغه خرید لباس و لوازم‌التحریر دارند به پرداخت شهریه کلاس‎های آموزشی و خرید اقلام کمک‎آموزشی فکر نمی‎کنند.

پرداخت 19میلیون و 800هزار تومان توسط مادر 2دختر دانش‌آموز برای خرید لوازم‌التحریر، تنها بخشی از هزینه‎های این خانواده در شهریور1403 در همدان بود. این مادر به خبرنگار همدان‎پیام گفت: فقط 2میلیون و 100هزار تومان بابت 2عدد مداد نوکی پرداختم که از قبل سفارش داده بودم. برایم مهم است که بچه‎ها از وسایل باکیفیت استفاده کنند اما اغلب اقلامی که خریدیم وسایلی هستند که قابل استفاده نیستند. به‎عنوان مثال دخترهایم حدود 13مدل برچسب مختلف برداشتند! این برچسب‌ها اغلب جنبه تزئینی دارند و شاید هیچگاه استفاده خاصی نداشته باشند.

وی ادامه داد: بچه‎ها به طور معمول ماهی یکی 2بار به لوازم‌التحریرفروشی می‎آیند و وسایل زیادی می‎خرند که اغلب آنها قابل استفاده نیستند.

مادر دیگری هم که در حال خرید از فروشگاه لوازم‎التحریر بود، گفت: هزینه دفترموردنیاز دخترم به طور قطع کمتر از 2میلیون تومان نمی‌شود. البته دفاتر ارزان‌تر هم هستند ولی بچه‌ها اغلب دست روی گران‌قیمت‌ها می‌گذارند، آنها به‎خوبی می‎دانند کدام گران و کدام ارزان هستند. توقع این بچه‎ها مثل کودکی ما نیست.

پدرومادرهای ما به‌راحتی می‌توانستند ما را کنترل کرده و به اندازه بودجه خود خرید کنند اما دوره بسیار عوض شده و ما به اندازه آنها توان کنترل بچه‎هایمان را نداریم.

مادر دیگری هم گفت: نیم ساعت پیش، 9میلیون تومان بابت 2کوله‌پشتی داده‌ام، تا پایان شهریور هم چند بار دیگر برای خرید لوازم‎التحریر می‎آییم و در نهایت آنچه را که می‎خواهند، می‎خرند. آن قدر تنوع لوازم‎التحریر بالاست که هر چه می‌خریم باز می‌خواهند. تازه بعد از آغاز سال تحصیلی وقتی به مدرسه می‌روند دست همکلاسی‎های خود وسایل دیگری می‎بینند و ما را مجبور به خرید می‎کنند.

این مادر 2کودک دختر و پسر گفت: چندسال است که شهریور به ماه کابوس من و پدر بچه‌ها تبدیل شده، مثلاً سال گذشته برای دخترم جامدادی خریده بودم اما وقتی به مدرسه رفت نوعی جامدادی 8دَر دست همکلاسی خود دیده بود. تا آبان‎ماه هر روز گریه کرد تا مجبور به خرید مشابه آن شدیم. خیلی مواقع وقتی می‎بینیم نخریدن یک وسیله بر روحیه و تحصیل بچه‎ها اثر بسیار منفی می‎گذارد اصراف در خرید را به نخریدن ترجیح می‎دهیم چون خودمان هم زیاد حوصله و تحمل نداریم که اعصاب‌خوردی‌های این‌چنینی را تحمل کنیم.

وی ادامه داد: کسانی که بچه ندارند، نمی‎دانند پدرومادرها چه می‌گویند، ولی درواقع گاهی مقروض می‌شویم صرف اینکه بچه‎ها به خواسته‎های نامعقول خود برسند؛ انگار مصرف‎گرایی و لاکچری‌پسندی به یک فرهنگ عمومی در بین دانش‌آموزان تبدیل شده و کنترل آن در دست خانواده‎ها نیست. این فرهنگ را جامعه به خانواده‎ها قالب کرده و هزینه برای آن از نون شب هم واجب‎تر شده است.

رژه اقتدار نیروهای مسلح در همدان

پاکی آوردی ای امید سپید