پایگاه اطلاع رسانی روزنامه همدان پیام

اتصال جهانی پس از ۸۸ روز

اینترنت آمد اما کند

نویسنده : نیلوفر بهرمندنژاد

لحظه روشن شدن چراغ اتصال، برای بسیاری چون باز شدن دیواری بود که 80روز میانشان و جهان کشیده بود. هجوم بی رحمانه نوتیفیکیشن‌ها از تلگرام و اینستاگرام، گوشی‌هایی را که تا دیروز وسیله‌ای برای چک کردن چندخبرکوتاه جامعه بودند، به «ساعت کوکی» بدل کرد که مدام زنگ می‌زد. هرچند چالش فیلترینگ همچنان پابرجاست، اما تلاش برای اتصال با ابزارهایی چون قندشکن‌ها که امروزه به جای نام فیلترشکن از آن استفاده می‌کنند دوباره دروازه‌ها را به سوی دنیای مجازی باز کرد.
بازگشت به فضای مجازی، برای همه یکسان نبود. برخی که به تازگی به نبود آن عادت کرده بودند، با احساس نارضایتی مواجه شدند و می‌گفتند دوباره باید از ریزترین جزئیات زندگی بلاگرها باخبر شویم. «انگار سال‌هاست که دیگر در فضای مجازی نیستیم»، این جمله خلاصه‌ای از حس کسانی بود که نظم جدید زندگیشان بدون اینترنت شکل گرفته بود. اما در مقابل، بسیاری دیگر، با اشتیاق دوباره به این فضا پیوستند؛ گویی سال‌ها از آن دور بوده‌اند.
در اینستاگرام، با دنبال کردن استوری‌ها، تنوعی از واکنش‌ها دیده می‌شد. بلاگرها، با جمله‌ای تکراری اما دلگرم‌کننده، از دلتنگی خود گفتند و کاربران را به حمایت دعوت کردند، این در حالی بود که برخی از قطعیت وصل نشدن و «نپیوستن» به این فضا گلایه داشتند و عده‌ای دیگر، که از زمان جنگ، این اپلیکیشن‌ها را به کلی پاک کرده بودند، حالا با نگاهی متفاوت به آن می‌نگریستند.
برخی از فروشندگان نیز با حالت خرسندی و از اینکه فضای تبلیغات کسب‌وکارشان رونق گرفته است، از بازگشت دوباره اینترنت استقبال کردند.
از «برخط شدن» تا «آنلاین ماندن»
نکته‌ای که در این دوران بیشتر به چشم می‌خورد، تلاش کاربران شبکه‌های اجتماعی برای حفظ ارتباط با مخاطبان بود. کاربران در اینستاگرام، کم‌کم متنی را زیر پست‌هایشان اضافه می‌کردند که مخاطبان را به کانال‌های داخلی مانند «بله» و «روبیکا» دعوت می‌کرد.گویی این یک راهکار بود یا شاید هم چشمشان ترسیده بود برای اینکه اگر دوباره اینترنت رفت، ارتباطمان قطع نشود. این جابه‌جایی‌ها، سبب شد تا با حالتی از شوق و شاید کمی هم کنایه، کابران به یکدیگر تبریک بگویند که بالأخره از مرحله برخط شدن گذشتیم و حالا باید آنلاین بمانیم!
تجربه مردم از یک دوره قطعی طولانی اینترنت
سارا یکی از شهروندان همدانی است که از تجربه ۸۰ روزه خود در دوران قطعی اینترنت می‌گوید: چند روز پیش از اتصال مجدد اینترنت، زمزمه‌هایی مبنی بر رفع محدودیت‌ها به گوش می‌رسید. اما در این فاصله، اتفاقی جالب افتاد؛ فرصتی برای بازگشت به خود و دنیای پیرامون. در این مدت، نه تنها کتاب‌های بیشتری خواندم، بلکه زمانم را با حضوری آگاهانه‌تر در دنیای واقعی پر کردم و از غرق شدن در فضای مجازی کم کردم. اینستاگرام، که پیش از این یکی از دلایل اصلی روشن ماندن صفحه گوشی‌ام بود، حالا جای خود را به فرصتی برای تفکر و بازیابی داده بود، حالا نیز که دوباره به اینترنت جهانی دسترسی داریم، احساس سبکی و خرسندی می‌کنم؛ اما در عین حال با بازگشت دوباره اینترنت ارتباطمان با دنیا برقرار می‌شود و به نوعی تعادلی میان دنیای دیجیتال و واقعیت برقرار کنیم.
مریم، ۳۴ ساله، معلم دبستان، تجربه‌ای مشابه دارد نیز می‌گویدکه ابتدا فکر می‌کردم بدون اینترنت نمی‌شود هیچ کاری کرد نه کلاس‌ها، نه پیام‌های مدرسه و نه حتی می‌توانستیم با والدین ارتباط درستی داشته باشیم، از همین‌رو کم‌کم مجبور شدم به روش‌های قدیمی برگردم؛ دفتر، تماس تلفنی، حرف‌زدن رو‌در‌رو، اما به هرطریقی بود سعی کردیم خودمان را با شرایطی که در آن بودیم وفق دهیم.
هستی، ۲۱ ساله، دانشجو و فعال فضای مجازی، نبود اینترنت را «خاموشی بخشی از هویت» خود می‌نامد : ارتباطاتم محدود شد و حس عقب افتادن از دنیا را داشتم. اما وقتی اتصال برگشت، در ابتدا شوکه شدم. ده‌ها پیام و خبر، همه با هم ریختند روی سرم. حس کردم از یک سکوت طولانی وسط یک ایستگاه شلوغ پرت شده‌ام.
زویا، ۲۸ ساله، بلاگرفعال اینستاگرام، این دوره را «مکثی اجباری» می‌داند و می‌گوید: کارم به اینترنت وابسته است و در روزهای نخست از اینکه اینترنت قطع شده است استرس داشتم. درآمد، مخاطب، همه چیز معلق شد. ولی سپس فهمیدم که می‌شود کمی آهسته‌تر زندگی کرد. کتاب خواندم و یادداشت نوشتم. حالا که اینترنت برگشته، با احتیاط بیشتری سراغش می‌روم؛ انگار فهمیده‌ام وقایع ایندنیا چقدر می‌تواند غیرمنتظره باشد.
رضا، ۴۷ ساله، مغازه‌دار، به تجربه متفاوتی اشاره می‌کند: نبود اینترنت درواقع دردسر بود، اما در عوض، مشتری‌ها بیشتر حضوری می‌آمدند. با هم حرف می‌زدیم و می‌خندیدیم؛ یک جور رابطه انسانی که پشت پیام و عکس گم می‌شود، دوباره برگشت. حالا می‌دانم زندگیمان چقدر به این دکل‌ها و کابل‌ها بند است. همین آگاهی، آدم را محتاط‌تر می‌کند.
مهدی، صاحب مغازه لوازم خانگی، از درآمدهای از دست رفته می‌گوید: بیشترین درآمدم از طریق تبلیغ در فضای مجازی بود. مجبور شدم به روبیکا ملحق شوم، اما بازدهی آنچنانی نداشت. سعی کردم ارتباطم را با مردم حضوری برقرار کنم، در هر صورت خدا کند که آرامش و امینت در کشورمان برقرار باشد این کم و کاستی‌ها را به هرطریقی می‌توان جبران کرد اما امنیت رفته را نمی‌شود بازگرداند
شاید مهم‌ترین دستاورد این ۸۰ روز سکوت، «آگاهی نسبت به وابستگی» باشد. شهروندان حالا می‌دانند که پشت هر اتصال، چه پیوند بزرگی با زندگی روزمره آنها وجود دارد؛ پیوندی که تا زمانی که قطع نشده بود، کمتر دیده می‌شد. بازگشت اینترنت، نه تنها اتصال به دنیای بیرون، بلکه آغاز فصلی نو در درک تعادل میان دنیای دیجیتال و واقعیت‌های آنالوگ زندگی است.

پاکی آوردی ای امید سپید

یلدا شب هندوانه و فال و غزل

حال و هوای صحاف خانه همدان در آستانه بازگشایی مدارس