«ریحانه روستایی» نوجوان ۱۶ ساله ملایری و عضو تیم ملی پارامچاندازی ایران در مسابقات پاراآسیایی دبی ۲۰۲۵ درخشید و ۲ مدال ارزشمند طلا و نقره را برای کشور به ارمغان آورد، موفقیتی بزرگ که معلولیت هرگز مانع رسیدن وی به هدفش نشد.
به گزارش ایرنا؛ او که بیش از یک سال است به تیم ملی پارامچاندازی ایران پیوسته، از ۱۶ آذر به اردوی مسابقات آسیایی ۲۰۲۵ دبی اعزام شد، رقابتها در ۲۲ آذر، همزمان با روز مادر، برگزار شد و ریحانه با حریفانی از ایران و قزاقستان به رقابت پرداخت.
نتیجه این تلاش، کسب مدال نقره با دست چپ و مدال طلا با دست راست بود، او با شور و اشتیاق از این موفقیت گفت: از کسب این مدال و اهتزاز پرچم جمهوری اسلامی خیلی خوشحالم و مدالهایم را به مردم ایران تقدیم میکنم.
این ورزشکار توانیاب ملایری توضیح داد، این برای نخستین بار است که رشته پارامچاندازی در مسابقات آسیایی حضور دارد و هنوز این رشته جایی در المپیک و مسابقات جهانی ندارد و آرزویم این است که این رشته به المپیک راه پیدا کند تا بتوانم مدال خوشرنگ طلا را در بزرگترین عرصه ورزشی نیز کسب کند.
آرزوی المپیک برای رشتهای نوپا
فعالیت ورزشی او با والیبال نشسته آغاز شد، اما احساس کرد در آن رشته استعداد چندانی ندارد، همان زمان بود که با اعلام مسابقات استانی مچاندازی، به عنوان کوچکترین شرکتکننده حاضر شد و موفق شد در رده زیر ۲۳ سال، در انتخابی تیم ملی حضور یابد و پس از استعدادیابی، به عضویت تیم ملی پارامچاندازی ایران درآمد.
ریحانه به دلیل توان بدنی بالا و نتایج استعدادیابی، قصد دارد فعالیت خود را در رشته وزنهبرداری پارا ادامه دهد و امیدوار است در مسابقات ناگویای ژاپن ۲۰۲۶ شرکت کند، او با اعتماد به نفس میگوید: آمادگی بدنی خوبی دارم و مطمئن هستم که میتوانم در این رشته هم طلا بگیرم.
این نوجوان با استعداد با چالشهای زیادی هم روبهرو بوده است، او گفت: شهرستان ملایر مربی و سالن تخصصی برای پارامچاندازی ندارد و تمرینات تخصصی را در دورههای تیم ملی از مربی میگرفتم و در ملایر انجام میدادم.
میخواهم در رشته وزنهبرداری هم طلا بگیرم
ریحانه ادامه داد: هزینههای رفتوآمد به اردوهای ملی نیز به صورت شخصی و با حمایت پدرم تأمین میشد، خانوادهام بزرگترین حامی من بودند و در این مسیر قهرمانی هیچ حامی دیگری نداشتم.
او از مسئولان درخواست کرد تا از ورزشکاران حمایت لازم را به عمل آورند، زیرا ما برای موفقیت در ورزش نیاز به حمایت داریم.
ریحانه برای آینده آرزوهای بزرگی در سر دارد، او میخواهد پس از گرفتن دیپلم، ورزش را حرفهایتر دنبال کند و همزمان در رشته حقوق (وکالت) یا روانشناسی ادامه تحصیل دهد.
او معتقد است، هیچ آرزویی دستنیافتنی نیست و معلولیت محدودیت نیست و نمیتواند مانع رسیدن به اهدافمان شود، او با ارادهای پولادین و روحیهای شکستناپذیر، نه تنها برای خود که برای بسیاری الگویی از تلاش و امید است و ثابت کرده با عزم راستین، میتوان بر هر چالشی غلبه کرد و به قلههای موفقیت دست یافت.
